Ο ΆΓΓΕΛΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Σαν εαρινό όνειρο-  ήρθε στην αγκαλιά μου ένας Άγγελος - εξ ουρανού σταλμένος.
Κανείς δεν εμίλησε.
Όλοι τον ήθελαν, όλοι, μα κανείς δεν προσπάθησε να τον πάρει από εμένα.
Ο προσηλυτισμός (από εκείνους) ήταν η μόνη λύση. Τα κατάφερα! Τον κράτησα.
Ουσιαστικά, έμεινε εκεί που ήθελε να μείνει.

Ο όχλος θύμωσε. Δίστασαν στην αρχή, μα μετά άρχισαν με έξυπνα τεχνάσματα, να τον καλούν κοντά τους. Γενναία τους απαρνήθηκε. Συνέχισε να μένει κοντά μου, να με τιμά. Ακόμη κι όταν τον έδιωξα με πάθος, εκείνος εκεί, σε πείσμα όλων επέμεινε. Τον αγκάλιασα κλαίγοντας, όταν διαπίστωσα με πόση δύναμη πάλευε, για να μείνει.

Ένα παγερό βράδυ, ανθρώπινος χειμώνας έμοιαζε, ήρθαν τέσσερις κουκουλοφόροι να τον πάρουν. Δεν ήθελαν να δω τα πρόσωπά τους, κι όμως, ορκίζομαι ότι μου ήταν τόσο οικεία.

Ο Άγγελος εξαγριώθηκε, ποτέ άλλοτε δεν τον είχα δει θυμωμένο. Τους είδα να αποχωρούν με αποστεωμένα πρόσωπα και θυμήθηκα πως όταν ήρθαν, δεν φορούσαν κουκούλες. Τους τις φόρεσα, για να μην θυμηθώ στο μέλλον τα πρόσωπά τους. Υπάρχουν φορές που ακόμα τα ξεχνάω. Όμως πάντα μα πάντα, βλέπω μπροστά μου τα αποστεωμένα πρόσωπα, τα λεπτά χείλη, τα χλωμά βλέμματα και τα μάτια· τα θλιμμένα από το "σκάρτο" που φέρουν μέσα τους.
Δεν είχαν τίποτα να πουν, τίποτα, μα ήθελαν όλα να μου τα πάρουν.
Δεν θυμάμαι πότε τους γνώρισα, θυμάμαι μόνο τα ανύπαρκτα συναισθήματα στην "ροή" ενός προσώπου που δεν είχε τίποτα σπουδαίο.

Ο Άγγελος έγινε ήρωας και εγώ - μέρα με την​ μέρα - του αφοσιώθηκα πλήρως. Υπηρέτης του, έγινα. Τον θαύμασα τόσο πολύ που έφτασα στο σημείο να μην μπορώ να τον κοιτάω στα μάτια. Ήταν πολύ μεγάλος πια για τις μικρές μου πλάτες. Ένιωθα ταπεινός μπροστά στον πιο δυνατό Άγγελο. Τι μπορούσα άλλο να του προσφέρω; Όλα ήταν ταπεινά. Έδειχνε να το καταλαβαίνει...

Κι όλα άλλαξαν...
Εκείνη την ημέρα, με κλάματα αποφάσισα να τους τον παραδώσω. Δεν ξέρω πως, αλλά τα κατάφεραν. Είχα αποφύγει όλα τα χαζά τεχνάσματα του παρελθόντος. Είχα υπομείνει το βλάσφημο, πως τάχα αυτοί το άξιζαν περισσότερο από εμένα, και σε πείσμα του Άγγελου αποφάσισα να τους τον παραδώσω.

Μέσα μου ήξερα ότι η απόφαση αυτή πάρθηκε με αγάπη και απόλυτη αφοσίωση προς τον Άγγελο. Μεγάλωσε κατά έναν περίεργο τρόπο, έγινε δυνατότερος, πιο αστραφτερός, έγινε καλύτερος, ως προς όλες τις πτυχές του. Ήμουν μικρός, δεν ήξερα πως να τον φροντίσω. Φοβόμουν, φοβόμουν πως κοντά μου θα είναι δυστυχής, πως μπορεί εξαιτίας μου να χάσει την αρετή του Αγγέλου, όχι, έπρεπε να συνεχίσει το έργο του! Χρειαζόταν δύναμη κι άλλη δύναμη κι εγώ μόνος, πόσο ακόμη να αντέξω; Μεγάλα τα θεμέλια για τις μικρές μου πλάτες..
Σκεπτόμενος εκείνον, τον έδωσα.

Την στιγμή που τον παρέδωσα σε εκείνα τα καθαρά χέρια, αναρωτιόμουν αν θα άντεχα μακριά του, πως θα ήταν η ζωή μου από δω και πέρα. Ευχόμουν μέσα μου να μην μείνει εκεί. Φοβόμουν πως θα με ξεχάσει. Ένιωθα πως τον προδίδω ηθικά. Με επέλεξε, πάλεψε για εμένα και εγώ τους τον παρέδιδα. Δεν τον πούλησα όμως, πότε δεν τον πούλησα. Τον δώρισα πιστεύοντας πως θα ήταν καλύτερο για εκείνον. Εκείνον σκεφτόμουν, σωστά;

Σαν να ήταν όλα μια δοκιμασία.
Η - προς τον εαυτόν μου - δοκιμασία!

Προς μεγάλη μου έκπληξη, με χαρά ανταποκρίθηκε στο ζεστό τους καλωσόρισμα.
"Ο Άγγελός μου" σκέφτηκα "Ο δικός μου Άγγελος, έμεινε εκεί. Σε αυτούς. Δεν έφερε την παραμικρή αντίρρηση αυτή τη φορά. Στο παρελθόν επαναστατούσε. Πάντα επαναστατούσε.. τώρα γιατί συνέβη αυτό;"

Τον ήθελαν, διακαώς τον ήθελαν. Νομίζω πως τον ήθελαν περισσότερο από ότι εγώ.
Τον ήθελαν τόσο πολύ που ήταν έτοιμοι να σκοτώσουν για να τον αποκτήσουν.
Και ποιόν θα σκότωναν άραγε, εμένα ή εκείνον;
Εκείνον!
Αυτός ήταν ο στόχος, η πολύτιμη λεία.
Αυτόν ήθελαν! Θα τον σκότωναν μόνο και μόνο για να τον έχουν, έστω και νεκρό.
Οι αλήτες!

"Πρόβατο επί σφαγή" ακούστηκε μια αδιόρατη φωνή από κάπου.
''Λύκος σε κοτέτσι" απάντησε κάτι πηγαία μέσα μου.

Όταν είδα τον Άγγελο να τον κρατάνε άλλα χέρια και να μην αντιστέκεται, κατάλαβα πως έπρεπε να φύγω.

Έτρεξα για ώρες.
Γύρισα σπίτι γεμάτος δάκρυα.
Ήταν πιο άδειο από ποτέ.
Δεν θυμάμαι τα μάτια του.
Το βλέμμα του, δεν το θυμάμαι.
Τι ένιωθε άραγε για εμένα;
Θυμό; Οργή; Εξαπάτηση; Αδικία;

Οι άσχημες σκέψεις με κούρασαν, με έκαναν να κοιμηθώ για μέρες.
Ένα ομιχλώδες πρωινό, κάποιες βαριές φωνές με πέταξαν απάνω.
Με απορία βγήκα έξω σαν άκουσα το όνομά μου.
Ήταν αυτοί και ο Άγγελος.
Τους κοίταξα προσπαθώντας να καταλάβω τι είχε συμβεί. Τι ήθελαν όλοι εκεί; Τι κρύβονταν πίσω από τα κόκκινα μάτια και τα εξαγριωμένα βλέμματα;

"Πάρε αυτόν τον Διάολο μακριά μας.
Εχθές βράδυ αφάνισε τη μισή μας πολιτεία.
Πάρτον και​ φύγετε από δω, δεν θέλω να σας ξαναδώ επί προσώπου γης. Ορκίζομαι να σας σκοτώσω" φώναξε δυνατά για να μας τρομάξει.

Ο Άγγελος με κοίταξε στα μάτια και χαμογέλασε. Χώθηκα στην αγκαλιά του.
Δεν μπορούσαν να τον πειράξουν, δεν μπορούσαν να με πειράξουν. Δεν μπορούν να μας κάνουν τίποτα, τίποτα απολύτως! Είμαστε ένα και είμαστε δυνατοί.

Μαζί τους, Διάολος.
Μαζί μου, Άγγελος.
Κι είναι η ίδια "Παρουσία".
Η ίδια!

Καθώς βαδίσαμε στις όχθες ενός ανομολόγητου ποταμού, μετά από χρόνια εκείνης της ημέρας, μου είπε πως έφτασε η ώρα να γίνουμε πίνακας.

"Τι εννοείς" τον ρώτησα με δυσπιστία;
Τι θα ήθελες να ήσουν σε έναν πίνακα ζωγραφικής; με ρώτησε.
"Άγγελος" απάντησα.
"Να δω πως​ είναι να είμαι λίγο από εσένα." Συνέχισα μαγεμένος
"Εσύ;" Τον ρώτησα με λαχτάρα.
"Αγρίμι, περήφανο και ελεύθερο" απάντησε σθεναρά.

Λίγα βήματα πιο κάτω, στα πόδια​ μας, βρέθηκε ένας καμβάς. Ήταν ανάποδα γυρισμένος. Τον έπιασα και τον σήκωσα προσεκτικά. Παραδόξως, ήξερα τι θα συναντούσα. Τον γύρισα προς το μέρος μας, με ευλάβεια. Ήταν ένας πίνακας σε καμβά που επικρατούσε το λευκό στοιχείο στις λεπτομέρειες και στο σημείο διαφυγής του.
Εστίασα στους δύο ήρωες.. ήταν ένα Άλογο και μία Κόρη...
Ένα Άλογο και μία Κόρη....

~~ Ο Άγγελος - Κική Κωνσταντίνου