Κραγιόν και άλλες σιωπές

 

Σήμερα
δεν έβαλα κραγιόν.
Ούτε για μένα, ούτε για σας.
Τα χείλη μου είναι ρωγμές
και λένε μόνο την αλήθεια.

Με κοίταξα στον καθρέφτη
κι ήμουν ακόμα εκεί.
Όχι όπως μ’ έμαθαν —
όρθια, αθόρυβη,
χωρίς γωνίες.
Ήμουν εκεί.
Με όλα τα λάθη αναμμένα.

Το σώμα μου
δεν ζητά πια συγγνώμη.
Δεν μαζεύεται σε καρέκλες.
Δεν κρατά την ανάσα του σε meetings.
Δεν φοβάται τα βλέμματα.
Φοβάται μόνο να ξεχαστεί.

Κάποτε νόμιζα πως "θηλυκότητα"
είναι κάτι που φοριέται.
Τώρα ξέρω:
είναι κάτι που επιβιώνει.

Μου μάθαν να προσέχω.
Να μη δίνω αφορμές.
Να περνάω απαρατήρητη
σαν υποσημείωση.
Να είμαι «σωστή».
Όμως εγώ ήθελα να είμαι ολόκληρη.

Να μιλάω κι ας μην αρέσει.
Να ζητάω χώρο,
κι όχι "κατανόηση".

Περπατάω στον δρόμο
και μετράω όχι βήματα,
αλλά βλέμματα.
Όχι θαυμασμό —
αξιολόγηση.
Κατηγορίες.
Ρούχα.
Στήθος.
Απόψεις.

Δεν είμαι από αυτές που «δεν έχουν κάτι να πουν».
Έχω κρατήσει σημειώσεις
από κάθε φορά που με έκαναν
σκηνή αντί για πρωταγωνίστρια.
Και τώρα ανεβαίνω στη σκηνή
χωρίς ρόλο.
Χωρίς φώτα.
Χωρίς πλάνα διαφυγής.

Η φωνή μου δεν σπάει πια.
Σκίζει.

Λέω:
Δεν είμαι εύκολη.
Δεν είμαι ήρεμη.
Δεν είμαι πρόταση για ραντεβού.

Είμαι βράδυ μετά από επανάσταση.
Είμαι στόμα που κουράστηκε να σωπαίνει.
Είμαι σώμα που γύρισε απ’ τον πόλεμο
και τολμά να ζει.

Αν θες, μείνε.
Αλλά να ξέρεις:
δεν θα γίνω σιωπή για να σου ταιριάζω.

Δεν ψάχνω θεατές.
Ψάχνω ίσο πάτωμα να σταθώ.

Κι αν δεν αντέχεις,
μην πεις «δεν κατάλαβα» —
πες:
δεν τόλμησα.

 

Κική Κωνσταντίνου