Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

 

Ο Αύγουστος περπατά αργά,
με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει,
σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο
σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά
πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου.

Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της,
με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια,
το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό,
τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει
την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού —
των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια,
των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή
και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα.

Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα,
σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν,
τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό,
μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει:
«Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε».

Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα,
φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ,
αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα,
σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν
τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής,
το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσαν στη γλώσσα μας.

Ο Αύγουστος κοιτάζει τους ανθρώπους,
που χαμογελούν πικρά κι αργά ξετυλίγουν
τις εικόνες της εποχής που τελειώνει:
την πρώτη βουτιά στο κρύο νερό το πρωί,
τα παγωμένα χείλη μετά από παιχνίδια στην άμμο,
τα βράδια με μυρωδιές καραμέλας και φωτιάς,
τα μάτια που λάμπουν κάτω από το φως του φεγγαριού.

Οι καρδιές κρατούν σφιχτά τις ανάσες του καλοκαιριού,
σαν να θέλουν να παγώσουν το χρόνο,
να μην αφήσουν το φως να φύγει,
να μη λείψει ποτέ η γεύση της θάλασσας και του ήλιου.

Ο Αύγουστος, με μια φωνή που μοιάζει με αέρα,
τους λέει αργά, απαλά, σαν ψίθυρο που βγαίνει από τα βάθη:
«Δεν φεύγω για πάντα — απλώς αποχωρώ για λίγο.
Θα ξανάρθω με τις ανάσες του ήλιου,
με τα τραγούδια των τζιτζικιών,
με το γέλιο των παιδιών στην αυλή.

Επανιδείν, αγαπημένοι μου.
Μην ξεχνάτε να κρατάτε το φως μέσα σας,
γιατί αυτό δεν πεθαίνει ποτέ.
Μόνο αλλάζει μορφή,
και επιστρέφει όταν το περιμένεις λιγότερο».

Η νύχτα πέφτει,
γεμίζοντας την πόλη με αστέρια και ψιθύρους,
το δροσερό αεράκι χαϊδεύει τα μαλλιά τους,
σαν να θέλει να τους πει ότι όλα θα ξανάρθουν,
πως το φως, η χαρά και η ελπίδα είναι πάντα εδώ,
κρυμμένα σε κάθε γωνιά, σε κάθε ανάμνηση.

Οι άνθρωποι στέκονται σιωπηλοί,
με τις καρδιές τους γεμάτες ευγνωμοσύνη και νοσταλγία,
και ψιθυρίζουν τρυφερά:
«Επανιδείν, Αύγουστε, φίλε παλιέ,
μέχρι να ξαναέρθεις να μας θυμίσεις
πως η ζωή είναι φως, θάλασσα και ατέλειωτη ελπίδα».

Και όσο απομακρύνεται,
ο ήχος του φεύγει μαζί του —
το τελευταίο τραγούδι, η τελευταία ανάσα,
μια υπόσχεση για το αύριο,
για τη νέα αρχή που πάντα έρχεται μετά από κάθε τέλος.

Κική Κωνσταντίνου

 

 

Καλημέρα και καλή εβδομάδα, εκφραστικοί μου!
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά, γεμάτους όρεξη και έμπνευση.
Επέστρεψα κι εγώ σήμερα, και μετά από μια βόλτα στη μπλοκογειτονιά, ομολογώ πως οι περισσότερες αυγουστιάτικες αναρτήσεις για το τέλος του μήνα
με έκαναν κι εμένα να νιώσω την ανάγκη —
μέσω ενός ποιήματος και συμμετοχής στο αγαπημένο μας δρώμενο της Αριστέας, «Ένα ποίημα για το καλοκαίρι», να γράψω τον αποχαιρετισμό από την πλευρά του Αυγούστου.

Έτσι, λοιπόν, δημιουργήθηκε αυθόρμητα αυτό το ποίημα.
Με μελαγχολούν οι αποχαιρετισμοί, ακόμη κι αν είναι εποχών,
όμως με χαροποιούν οι αρχές — οπότε «Καλό Φθινόπωρο»!

Σας φιλώ και σας εύχομαι να είστε πάντα καλά,
με όμορφες στιγμές και δημιουργικότητα!