Η Παρθένα Ανατολή

 

 
 

Δεν με αφορούν οι ήσυχες ζωές.
Εκείνες που κυλούν αθόρυβα, χωρίς βαθιά ερωτήματα, χωρίς σύγκρουση με το μέσα τους.
Ξέρω ανθρώπους που έμαθαν να κοιμίζουν το θυμικό τους – σαν να είναι βάρος.
Το σκεπάζουν με σιωπές, με εύκολες καθημερινότητες, με ηρεμίες που μυρίζουν παραίτηση.

Μα εγώ γεννήθηκα αλλιώς.

Εγώ θέλω να με θορυβεί.
Να με σκίζει το συναίσθημα, να με ζαλίζει η αλήθεια.
Να μη χωράω στο σώμα μου, να ξεφεύγω από τον νου μου, να καίγομαι απ’ όσα νιώθω — όχι για να καώ,
αλλά για να φτάσω καθαρή, άκαυστη,
σε μια παρθένα ανατολή.

Μια αρχή που δεν μοιάζει με καμία άλλη.
Που δεν κουβαλά μνήμες, δεν ζητά εξηγήσεις.
Μόνο μια ψυχή που άντεξε και ξαναστάθηκε.

Γιατί εγώ, με την ποίηση και τη σάρκα μου,
δεν γράφω για να ησυχάσω.
Γράφω για να επιζήσω.
Και κάθε φορά που φτάνω στο τέλος,
ξέρω πως μέσα μου αρχίζει —
μια νέα, αμόλυντη, ανατολή.

Κική Κωνσταντίνου