Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μακρινή χώρα όπου τα βουνά άγγιζαν τα σύννεφα και οι λίμνες καθρεφτίζανε τον ουρανό, ζούσε ένας γίγαντας ονόματι Θόρβιν. Ήταν τόσο ψηλός και δυνατός που το έδαφος τρέμονταν κάτω από τα βήματά του. Κανείς δεν τον μπορούσε να νικήσει — ήταν άτρωτος στα πάντα, γιατί το δέρμα του ήταν σκληρό σαν πέτρα και η καρδιά του γεμάτη θάρρος.
Όμως, παρόλη τη δύναμή του, ο Θόρβιν ένιωθε μοναξιά. Ήθελε να γίνει άνθρωπος, να γνωρίσει τη ζεστασιά της φιλίας και την αγκαλιά της αγάπης — αλλά χωρίς να χάσει την ακατανίκητη δύναμή του.
Έτσι, ξεκίνησε ένα ταξίδι να βρει τον σοφό Μάγο Ερμόνη, που ζούσε στην κορυφή του Ορεινού Κρυστάλλου, λέγοντας πως μόνο εκείνος μπορούσε να πραγματοποιήσει μια τέτοια ευχή.
Ο δρόμος ήταν γεμάτος δυσκολίες: ο Θόρβιν πέρασε μέσα από πυρωμένες σπηλιές, ποτάμια που έτρεχαν με φωτιά, και δάση που ψιθύριζαν αρχαία μυστικά. Καθ’ οδόν όμως, συνάντησε ανθρώπους που φοβούνταν τη δύναμή του και τον έτρεπαν σε φυγή. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε πόνο στην καρδιά — ένα συναίσθημα που δεν είχε ξαναγνωρίσει.
Όταν έφτασε στον Μάγο Ερμόνη, του ζήτησε να τον κάνει άνθρωπο — αλλά άτρωτο, ώστε να μη φοβάται πια τίποτα. Ο μάγος τον κοίταξε με σοφία και είπε:
«Θόρβιν, η αληθινή δύναμη δεν είναι να είσαι άτρωτος στο σώμα, αλλά στην καρδιά. Μπορώ να σου δώσω το δώρο να γίνεις άνθρωπος, αλλά μόνο αν δεχτείς να μάθεις τι σημαίνει να νιώθεις, να αγαπάς και να παλεύεις όχι μόνο με τη δύναμη, αλλά και με τη σοφία».
Ο γίγαντας συμφώνησε, γιατί μέσα του ήξερε πως αυτή η αλλαγή ήταν το πιο σπουδαίο ταξίδι που μπορούσε να κάνει.
Με μια μαγική χειρονομία, ο Ερμόνης τον μεταμόρφωσε σε άνθρωπο — αλλά όχι απλό. Το δέρμα του ήταν τώρα σαν χάλκινο κράνος, ακατανίκητο και λαμπερό, και η καρδιά του γεμάτη φως και θάρρος.
Ο Θόρβιν γύρισε στον κόσμο των ανθρώπων και, παρά τη νέα του μορφή, κράτησε τη δύναμη και την αποφασιστικότητά του. Έγινε προστάτης των αδυνάτων, πολέμησε τη σκιά που απειλούσε τα χωριά και δίδαξε πως η πραγματική δύναμη κρύβεται στην αγάπη, τη δικαιοσύνη και την επιμονή.
Έτσι, ο γίγαντας που έγινε άνθρωπος άτρωτος έζησε μια ζωή γεμάτη τιμή, φιλία και αληθινή μαγεία — γιατί κατάλαβε πως το πιο πολύτιμο δώρο είναι η καρδιά που δε φοβάται ποτέ.
Ευτυχώς που ο γίγαντας έζησε μια φορά κι έναν καιρό, γιατί αν ζούσε σήμερα ποιος ξέρει πως θα χρησιμοποιούσε τη δύναμή του. Η αγάπη Κική μου! Η αγάπη μόνο όταν μοιράζεται έχει αξία. Αν ριζώσει και βλαστήσει μέσα σου και γεμίσει η ψυχή με καλοσύνη, τότε γίνεται όμορφος κι ο κόσμος. Όμορφο παραμύθι με υπέροχα μηνύματα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλό Σαββατοκύριακο και καλό Δεκαπενταύγουστο!
Πόσο όμορφα το είπες, Αννίκα! Πραγματικά, μόνο όταν η αγάπη μοιράζεται αποκτά νόημα και δύναμη. Μακάρι όλοι μας να αφήσουμε χώρο στην ψυχή μας για καλοσύνη. Καλό Δεκαπενταύγουστο και σε σένα, με υγεία και φως!
Διαγραφή