Το σπίτι μου, αχ, το σπίτι μου. Με κανένα έπιπλο δεν πρόλαβα να το προικίσω.

 

Ιnternational Poetry Marathon
Today is my 1 day participating in this international poetry marathon, where I have to post 1 poem every day with my photo and invite one or more poets to join the chain of poetry #PeetMeNotLeave, where the poems will be translated into English and enter in the Russian (almanac.)
Διεθνής Μαραθώνιος Ποίησης.
Εγώ πρέπει να δημοσιεύω 1 ποίημα κάθε μέρα για 8 ημέρες με τη φωτογραφία μου και θα καλέσω με τη σειρά μου έναν ή περισσότερους Ποιητές για να συμμετάσχουν σε αυτήν την αλυσίδα της ποίησης #PeetMeNotLeave, όπου τα ποιήματα θα μεταφραστούν στα Αγγλικά και μετά θα μπουν στο Ρωσσικό Ημερολόγιο. (Almanac).
Εμένα με προσκάλεσαν οι ποιήτριες

Jenny Sakorafa

,

Soteroulla Tziambouri

,

Σοφία Αγραπίδη

και τις ευχαριστώ θερμά.
Εγώ με τη σειρά μου προσκαλώ σήμερα τον ποιητή

Γιάννης Ζορμπαλάς

.
#PEETMENOTLEAVE

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ

Να μάθεις να τιμάς τους ανθρώπους πριν γίνουν σκέψεις, και να εκτιμάς τις στιγμές, πριν γίνουν αναμνήσεις.

Απόψε, πήρα το σπίτι μου αγκαλιά και σύρθηκα, σε ένα λαγούμι να κατοικήσω.
Αυτοεξόριστος και απροσδιόριστα εριστικός.
Αινιγματικές κινήσεις, προς τέρψιν και αποφυγή.

Κράτησα σφιχτά το παράθυρο...
και την πόρτα...
και το κλειδί...
και τους σοφάδες, αχ αυτοί οι σοφάδες...

Ελαττωματικό προϊόν ανυπολόγιστης αξίας

Αμύνομαι δίχως λογική, και υπερασπίζομαι, επικαλώντας το "έλεος".

Το σπίτι μου,
αχ, το σπίτι μου.
Με κανένα έπιπλο δεν πρόλαβα να το προικίσω.
Ούτε χρώμα, ούτε φυτό, δεν πρόλαβα να του προσφέρω

Μόνο
Έρημο
Βουβό
Σαν πρωταγωνιστής, ασπρόμαυρης ταινίας.

Καμένης ταινίας, εφιαλτικής, σαν εκείνης που είδα... και ξέχασα στο λεπτό.

Το σπίτι μου, το σπίτι μου όλο,
κέλυφος σαλιγκαριού που χάθηκε, σε μια ασβεστωμένη αλάνα.

Πως να το σύρω μου λες;;
Πονάνε τα γόνατα και οι ώμοι μου, έχουν αντέξει τόσο αγώνα.

Ποια θεμέλια και ποια μπετά;
Ποιες κολώνες και για ποιο σχέδιο μου ομιλείς;

Μέσα σε μια βαλίτσα όλα,
το σπίτι μου, το σπίτι μου ασφυκτιά και ζητά το τρένο, το αδιόρατο τρένο.

Το σπίτι μου, έχει ανάγκη από οξυγόνο και εγώ, συνεχίζω να το ταλαιπωρώ.

Το σπίτι μου, το κρατώ στα χέρια μου ευλαβικά και περιμένω τη συντέλειά του.

Μην μου μιλάς άλλο για αναδόμηση!
Σε παρακαλώ!

~~ Κική Κωνσταντίνου