Ντύθηκε Γυναίκα

 

η εικόνα δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη

 

Σήμερα, η θάλασσα
δεν αρκέστηκε στα κύματα —
ανασηκώθηκε απ’ τον βυθό
και ντύθηκε γυναίκα.

Τα μαλλιά της —
μακριές λωρίδες νερού,
σκούρα σαν νύχτα βαθιά,
με ανταύγειες φεγγαριού
και φύκια πλεγμένα
σαν ξόρκια του χρόνου.

Το σώμα της
λαξεμένο απ’ την υπομονή των αιώνων:
στήθος σαν φουσκωμένο κύμα,
μέση που λυγίζει με τον άνεμο,
γοφοί πλασμένοι από κοράλλια,
σφιχτοί, γεμάτοι βάθος.
Το δέρμα της —
δροσερό, διαφανές,
με ραφές από αλάτι και αφρό.

Στα χέρια της κρατούσε
κοχύλια για βραχιόλια,
και στα νύχια της
αντικατοπτρίζονταν καταιγίδες.
Τα μάτια της —
λιμάνια εγκατάλειψης,
γεμάτα βάρκες σπασμένες
και βλέμματα ναυτικών που χάθηκαν.

Περπατούσε ξυπόλυτη στην ακτή,
κι όπου πατούσε
έσβηνε το παρελθόν.
Το άρωμά της —
θαλασσόνερο και μελάνι σουπιάς,
ανάμνηση από όνειρο και φόβο μαζί.

Μίλησε στον άνεμο
με φωνή ραγισμένη και παλιά:
«Με θυμάσαι;» τον ρώτησε
και του χάρισε ένα φιλί
γεμάτο σιωπή και δύναμη.

Η φωνή της ήταν από βράχο —
βαθιά, σπηλαιώδης,
με ήχο που χτυπούσε το στήθος.
Μέσα της αντηχούσαν
λόγια που ξέχασε ο Όμηρος,
και σιωπές που έμειναν
στα βάθη της μνήμης.

Ήταν θεά και στοιχειό μαζί —
μια Αφροδίτη αλμυρή,
μια Σειρήνα που δεν ζητούσε θαυμασμό,
μόνο αναγνώριση.

Και τη νύχτα,
όταν η σιωπή έπεφτε σαν πέπλο,
τη βλέπαμε να πλέκει
τη μορφή της από φώσφορο,
να δένει αστέρια στα μαλλιά
και να τραγουδά
ό,τι οι άνθρωποι ξεχνούν
κι οι θεοί θυμούνται ακόμα.

 

---

 

Εκφραστικοί μου καλημέρα και καλό μήνα,

η συμμετοχή μου στο καλοκαιρινό ποιητικό δρώμενο της Αριστέας μας, ξεκίνησε με το ποίημα «Ντύθηκε Θάλασσα» — μια γυναίκα που αφήνει πίσω της τη στεριά, τα βάρη και τις εκκρεμότητες, για να ενωθεί με τη ρευστότητα και την ελευθερία της θάλασσας.

Όμως η ίδια η διαδικασία της γραφής ήταν τόσο βαθιά, τόσο αποκαλυπτική, που ένιωσα σχεδόν πως το ποίημα με διάλεξε — όχι εγώ εκείνο. Και τότε γεννήθηκε μέσα μου η ανάγκη να αντιστρέψω την εικόνα: αν η γυναίκα έγινε θάλασσα, τι θα συνέβαινε αν η θάλασσα γινόταν γυναίκα;

Έτσι γράφτηκε το ποίημα «Ντύθηκε Γυναίκα» — σαν καθρέφτης του πρώτου, σαν θηλυκή ενσάρκωση της ίδιας της φύσης, του βάθους, της μνήμης και του μύθου.

Αγάπησα αυτή τη δημιουργική διαδρομή. Με πήγε σε μέρη μυστικά, βαθιά και εσωτερικά.
Και ένιωσα πως δεν γράφω απλώς λέξεις,
αλλά αναδύομαι κι εγώ — λίγο γυναίκα, λίγο θάλασσα.

Αριστέα, σ’ ευχαριστώ από καρδιάς που άναψες ξανά αυτή τη δημιουργική φλόγα.
Είναι ευλογία να γράφουμε, να μοιραζόμαστε, να ζούμε.

Ας συνεχίσουμε να δημιουργούμε — με λέξεις, αλάτι και ψυχή.

Σας φιλώ και σας εύχομαι έναν όμορφο και δροσερό Αύγουστο.