ΉΤΑΝ ΈΝΑ ΣΥΝΝΕΦΟ... ΠΟΥ ΑΠΛΩΣ ΞΕΜΑΚΡΥΝΕ....

"Καλπάζεις!

Είσαι πάνω στο δρόμο του γυρισμού και καλπάζεις!

Το ξέρω φίλε μου! Καλπάζεις!

Το βλέπω! Το νιώθω! Καλπάζεις!

Στέκεις εκεί, στο γνώριμο σημείο του λιβαδιού και καλπάζεις!

Είσαι εκεί με τον Κεραυνό και κάνεις τη στερνή σου βόλτα!

Συνειδητοποιημένος με τη ζωή! Έτοιμος για το μεγάλο φινάλε!

Κι είσαι τόσο νωχελικός!

Ήρεμος! Αγγελικά πλασμένος!

Αναπολείς, σκέφτεσαι και χαμογελάς στη θύμηση αγαπημένων στιγμών και προσώπων!

Καλπάζεις φίλε μου!

Το ξέρω καλπάζεις!

Ήρθες να μου πεις το Αντίο μα φοβάμαι να στο πω!

Θα σε ανταμώσω!

Ένα λευκό, πυκνό σύννεφο έρχεται αυτή τη φορά από μακριά.

Έρχεται και κάθεται  πάνω από το προσκέφαλό σου!

Δείχνει σαν να κρύβει ολόκληρο Παράδεισο μέσα του και σιγά σιγά σκύβει να σε αγκαλιάσει!

Σε βλέπω!

Μπορώ ακόμη να σε βλέπω!

Με δυσκολία!

Μα σε βλέπω!

Βλέπω εσένα στην πλήρη συμφιλίωση! Δείχνεις να φοβάσαι λίγο μα είναι απόλυτα φυσιολογικό!

Βλέπω τον Κεραυνό να χλιμιντρίζει αρνούμενος να σε δώσει, να σε αποχωριστεί και θέλω να έρθω να αρπάξω τα ηνία!

Δεν πρέπει να είναι μόνος αυτή τη στιγμή!

Το σύννεφο γίνεται ένα με εσένα και τον Κεραυνό!

Περνάνε λίγα λεπτά και το σύννεφο αρχίζει  να ανεβαίνει!

Προσπαθώ να δω τι γίνεται μα δεν τα καταφέρνω!

Όλα είναι θολά και έπεργα.

Σηκώνεται ψηλά και το τοπίο αρχίζει να καθαρίζει.

Στο σημείο που ήσασταν πριν δεν υπάρχει τίποτα πια!

Τρέχω να βρω το Κεραυνό πιστεύοντας πως είναι κάπου τριγύρω μα η ψυχή μου σφίγγεται όταν βλέπω κάτω τα πέταλα και το χαλινάρι του.

Κεραυνέ μου εσύ!

Ψυχή μου!

Ατενίζω το βλέμμα στον ουρανό!

Το σύννεφο ξεμακραίνει!

Ξάφνου ακούω έντονο ποδοβολητό!

Και ακούγεται ένας ήχος σα να σφυρίζουν σιδερένιες μπότες!

Συγκινούμαι!

Δακρύζω!

Αναπολώ!

Χαμογελώ!

Ξέρω!

Καλπάζεις φίλε μου, καλπάζεις!

Ακόμη κι εκεί που πας, καλπάζεις!

Όσο μπορείς, να καλπάζεις! "

"Καλπάζεις" λοιπόν και όχι ιππεύεις!

Τον συναντά κανείς, ατόφιο, "Στα Λάφυρα της Ψυχής μου"