Η ΚΟΡΗ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Φθινόπωρο τα μάτια της,
σαν ένας σκυταλοδρόμος που δεν παρέδωσε τη φλόγα.

Ρίζες οι μνήμες της,
σαν ένα ακαθόριστο πρόσωπο που από την λύπη είχε πλαστεί και γίνει πλαστελίνη.

Μοίρα,
η ακατοίκητη και ολιγαρκής σιωπή που τύλιξε τον άδειο χώρο.

Άνεμος,
η συθέμελη, αυθεντική οργή των ανομολόγητων σκέψεων.

Πλασματική,
όλων όσων απεγνωσμένα έγιναν κορμός,
για να φυτρώσουν στην παγερή, πρακτικά, ψυχή της.

Κι ύστερα ήρθε ο έρωτας και την έκανε πρόσωπο.
Το πρόσωπο του ανέμου.

Κι εκείνος, κόπασε.
Της επέτρεψε με μανία, όσα της είχε απαγορεύσει.

Έκλεισε τα μάτια και ένιωσε θαλπωρή.
Ήταν κρύα και παγερή μα τα ίχνη του ανέμου, καιροφυλαχτούσαν.

Στο Ανεμολόγιο της καρδιάς, χρωστάει απόψε ένα ποίημα!

Ήταν οι ρίζες και τα φύλλα της ελιάς. Το λάδι, που έγινε στυλό για να ξεγράψει ένα ακόμη ποίημα.

Φέρτε μου το Ανεμολόγιο.
Απόψε διεκδικώ την κόρη του Ανέμου.
Αγκαλιά με ένα σύννεφο, καραδοκώ και απεγνωσμένα, ανασαίνω.

Η Κόρη - Κική Κωνσταντίνου

#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου
#Ποίηση
#Ονειρεύομαι
#Δημιουργώ


Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα, εκφραστικοί μου!