Στις μνήμες και στα όνειρα, πίστωση δεν έκανα. Ποτέ μου δε λύγισα, δεν γύρισα πίσω. Ακόμη και στα δύσκολα, στην πλήρη απελευθέρωση, υπέμεινα την κάθε παράλογη σκέψη των «μικρών» ανθρώπων. Μου έγιναν βάρος.

 

 

International Poetry Marathon
Today is my 5 day participating in this international poetry marathon, where I have to post 1 poem every day with my photo and invite one or more poets to join the chain of poetry #PeetMeNotLeave, where the poems will be translated into English and enter in the Russian (almanac.)
Διεθνής Μαραθώνιος Ποίησης.
Σήμερα είναι η πέμπτη μέρα συμμετοχής μου και η διαδικασία είναι η εξής: πρέπει να δημοσιεύω 1 ποίημα κάθε μέρα για 8 ημέρες με τη φωτογραφία μου και θα καλέσω με τη σειρά μου έναν ή περισσότερους Ποιητές για να συμμετάσχουν σε αυτήν την αλυσίδα της ποίησης #PeetMeNotLeave, όπου τα ποιήματα θα μεταφραστούν στα Αγγλικά και μετά θα μπουν στο Ρωσσικό Ημερολόγιο. (Almanac).
Εμένα με προσκάλεσαν οι ποιήτριες
Jenny Sakorafa, Soteroulla Tziambouri, Σοφία Αγραπίδη, Ελένη Βαρθάλη και τις ευχαριστώ θερμά.
Με τη σειρά μου, προσκαλώ σήμερα την ποιήτρια

Xenia Zarkadoula

.
#PEETMENOTLEAVE

ΔΙΧΩΣ ΟΝΟΜΑ, ΔΙΧΩΣ ΣΗΜΑΣΙΑ. ΚΑΝΕΙΣ!

Με τρομάζει η θλίψη που μοιάζει με λουλούδι.
Με τρομάζει το πέταλο, που αντί να μαραίνεται, ανθίζει.
Λες και όλα, ανάποδα γίνονται.
Λες και η τροχιά, μας οδηγεί σε ένα αλησμόνητο πεδίο.

Μέσα σε εκείνη τη στοά, υπάρχει μια ανυπεράσπιστη χαραμάδα.
Εκεί, μια πλαγιά, μας οδηγεί σε έναν κόσμο αθέατο.
Μέσα στην βαλίτσα μου, έχω μόνο υπομονή.
Υπομονή για ένα ακόμη αδιέξοδο .

Εκείνο το βράδυ, κενό.
Εκείνη την ημέρα, φλόγα.
Αγέλαστη φλόγα, καυστική.
Έσω, κατοικούν αμέριμνα τα χαμοπούλια.

Στις μνήμες και στα όνειρα, πίστωση δεν έκανα.
Ποτέ μου δε λύγισα, δεν γύρισα πίσω.
Ακόμη και στα δύσκολα, στην πλήρη απελευθέρωση, υπέμεινα την κάθε παράλογη σκέψη των «μικρών» ανθρώπων.
Μου έγιναν βάρος. Αφόρητο βάρος. Έγιναν πέτρες. Ελαφριές πέτρες, γεμάτες μπετό και ατσάλι.

Σε εκείνη την Παραμυθούπολη, την Άυλη Πολεμοχώρα, εντόπισα τον Οίκτο. Ήταν δέσμιος, σαν ένα ορειχάλκινο υφαντό.
Κανένα μενταγιόν δεν ήταν σύμβολο αιχμαλωσίας. Ούτε δώρου, θαρρώ.
Το παιδί στο σεντόνι δεν μαρτύρησε υποταγή, μα ούτε ελευθερία. Ήταν απλώς μια πράξη. Ατελέσφορη πράξη, άκαρπη, αναποτελεσματική.
Μια πράξη γενναιόδωρη που μοιάζει με γελοιογραφία.

Είναι παράλογο, στο λέω, να κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια, αν δεν είσαι έτοιμος να δεις την αλήθεια τους. Την όποια αλήθεια, την «κερασφόρα» ή την αποκρουστική.

Με λύπη δυσφημίζω το δέον.
Λυπάμαι, μα μόνο για αυτό είμαι ικανός.
Με φλόμωσαν τα «δέρματα» των ανθρώπων, άνθρακα.
Διοξείδιο του άνθρακα.

Ήρθε η ώρα να αναπνεύσω!

~~ Κική Κωνσταντίνου