η νύχτα δεν έχει όρια
εκεί που η σκιά μπερδεύεται με το φως
κι εγώ —
μια ανάσα που δεν βρίσκει ακρόαση
τα λόγια χάνουν τη μορφή τους
διαλύονται στον αέρα
κι εγώ στέκομαι γυμνή
χωρίς χέρια, χωρίς όνομα
ένα σώμα που ταξιδεύει
χωρίς προορισμό
μέσα σε θορύβους που δεν σταματούν
και βλέμματα που δεν με βλέπουν
μια στιγμή,
ένα τίποτα,
και το άδειο γεμίζει με φως που δεν καίει
Κική Κωνσταντίνου
Τι να πω ακόμα παραπάνω; Μου άρεσε πολύ. Γεμάτο παρά τη μικρή του έκταση και πολύ δυνατό εκφραστικά, Κική μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιάννη μου, σ’ ευχαριστώ τόσο πολύ για τα λόγια σου!
ΔιαγραφήΧαίρομαι βαθιά όταν μια μικρή μου γραφή καταφέρνει να “μιλήσει” και να σταθεί ουσιαστική.
Είναι μεγάλη χαρά και τιμή να διαβάζω τόσο γενναιόδωρα σχόλια από ανθρώπους που αγαπούν τον λόγο.
Να είσαι πάντα καλά και δημιουργικός!