Χορός της Μνήμης

 

Τα βήματα μου βαραίνουν,
μα κάποτε έπιαναν τον αέρα,
ανέμελα, χωρίς βάρος,
οι ώμοι μου ελαφροί σαν φτερά.
Η μουσική στο σώμα μου,
σαν φως που τρεμοπαίζει στον ορίζοντα,
κι εγώ να χορεύω,
να αναπνέω με κάθε ρυθμό.
Η νιότη μου…
έφυγε, σαν σιωπή, σαν θρόισμα στον αέρα.

Τα χέρια μου, κάποτε λυγερά,
τώρα αγκαλιάζουν τη σιωπή,
σκιές χορεύουν μέσα μου,
κι εγώ κοιτάζω τα αποτυπώματα των βημάτων
στο δάπεδο, στο παρελθόν.

Το σώμα μου δεν υπακούει πια,
οι ώμοι σκύβουν κάτω,
η πλάτη μου κουρασμένη,
μα στην καρδιά μου
μια φλόγα καίει ακόμα.

Το βλέμμα μου χάνεται στο τίποτα,
μα θυμάμαι… θυμάμαι το φως,
το χρώμα, την ένταση, την ελευθερία
που έσκιζε τα όρια του χρόνου.
Το σώμα μου ήταν το όργανο
που μετέφερε τα όνειρα,
που τα έκανα κίνηση,
που ένιωσα τη γη να με κρατάει,
και τον αέρα να με σηκώνει ψηλά.

Κάθε βήμα, κάθε στροφή,
ήταν μια υπόσχεση,
μια υπόσχεση για ζωή
που δεν τελείωσε ποτέ.
Κι ας έχει φύγει το σώμα μου μακριά,
η μουσική ακόμα ηχεί μέσα μου.

Τώρα, τα πόδια μου ασθμαίνοντας,
μια τελευταία στροφή ζητώ,
και ο χρόνος με τραβάει πίσω,
μα δεν μπορώ να αφήσω
τον χορό να σβήσει.
Όχι, δεν είναι τέλος.
Μέσα μου η θύμηση αναστενάζει,
στον αέρα που κάποτε κυριαρχούσα.

Κική Κωνσταντίνου