Μέσα στον καθρέφτη: Φεγγαρογραφία μιας γυναίκας

 

Την είδα ξανά απόψε,
εκεί, να στέκεται γυμνή από χρόνο
μπροστά στον καθρέφτη.
Ένας καθρέφτης παλιός,
όχι απ’ αυτούς που καθρεφτίζουν,
μα εκείνους που θυμούνται.

Είχε μαλλιά ασημένια,
μα το βλέμμα της παιδί.
Το δέρμα, χάρτης από φεγγάρια περασμένα,
όχι εκείνα του ουρανού —
τα άλλα, τα μέσα.
Τα άφωνα.

"Ποια είμαι;" ρώτησε
μα ο ήχος της δεν ήταν ήχος·
ήταν σιωπή που πήζει,
μια παλιά σονάτα που έμεινε
σε παρτιτούρα δίχως πλήκτρα.

Και τότε την είδα:
στον καθρέφτη δεν ήτανε μόνη.
Ήταν κι ένα φεγγάρι.
Μικρό στην αρχή.
Ένα ψιχάλι φως στον ώμο της.
Μα όσο εκείνη κοίταζε,
φούσκωνε, γινόταν πρόσωπο.
Γινόταν στόμα.
Γινόταν μνήμη.

Το φεγγάρι της μιλούσε.
Με φωνή παλιάς γιαγιάς,
μ’ ένα τρέμουλο τρυφερό και αυστηρό:

«Εσύ είσαι ο χρόνος που περνά.
Εσύ είσαι το χτες που ντύθηκε αύριο.
Εσύ, γυναίκα, είσαι ιστορία».

Και τότε γύρισε — όχι από τον καθρέφτη,
μα από μέσα της.
Και χόρεψε.
Όχι με τα πόδια —
με τους ώμους, με τα μάτια,
με το φως στα μάγουλα που άγγιξε το φεγγάρι.

Ήταν μια γυναίκα που δεν φοβήθηκε το πέρασμα.
Ήξερε πως η κάθε ρυτίδα
είναι γράμμα από τον ουρανό.

Ήξερε πως το φεγγάρι,
δεν κατοικεί πάνω,
κατοικεί εντός.

Ήξερε πως ο καθρέφτης,
δεν λέει ποτέ ψέματα —
μα μιλά με ποιητικό θάρρος.

---

*Η φωτογραφία είναι από την περσινή παρουσίαση του βιβλίου μου "Η Σονάτα του Θήτα" στον Πολυχώρο Τέχνης της Σχολής Χορού 4Dance Academy.

Αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη για εκείνη τη βραδιά, που παραμένει για μένα
ένα ορόσημο δημιουργικής προσφοράς και συγκίνησης.
Στη φωτογραφία βλέπουμε την εξαιρετική Areti Kokkali,
που με μοναδική ερμηνευτική δεινότητα ενσάρκωσε την ηρωίδα
του θεατρικού μονολόγου του βιβλίου μου.
Την ευχαριστώ από καρδιάς,
όπως κι όλους εσάς που συμμετείχατε στην εκδήλωση, εσάς που ήσασταν εκεί ή συνεχίζετε να πορεύεστε δίπλα μου
σε αυτό το ταξίδι ψυχής και γραφής.

Με φεγγαρόφως,
Κική