Οι Θύμησες

 

Οι θύμησες, σαν αμυδρά φώτα,
χαράζουν τα βράδια στον ουρανό της ψυχής.
Αναστενάζουν και θροΐζουν σαν φύλλα
που πέφτουν στο έδαφος της καρδιάς.
Είναι εκεί, κρυμμένες πίσω από τις σκιές,
με το άρωμα του χρόνου,
απ’ τα μέρη που περπάτησες με αθώα βήματα,
όπου το γέλιο σου γινόταν τραγούδι του ανέμου.

Οι θύμησες σφυρίζουν στον άνεμο,
όπως τα όνειρα που δεν ολοκληρώθηκαν,
όπως οι λέξεις που χάθηκαν στη σιωπή,
όπως τα βλέμματα που ζητούσαν κάτι
που ποτέ δεν ήρθε.

Κάθε πρόσωπο που αγαπήσαμε,
κάθε χέρι που κρατήσαμε σφιχτά,
είναι φωνές που μετράμε στην απόσταση του καιρού.
Και όμως, παραμένουν εδώ,
στις άκρες των ματιών,
σαν μικρά, κρυφά αστέρια που δεν έσβησαν ποτέ.

Οι θύμησες δεν πεθαίνουν.
Ζουν, ανασαίνουν μέσα μας,
με μια απόχρωση πικρής νοσταλγίας
και με το φως της αγάπης που κάποτε υπήρξε.
Είναι η κληρονομιά του παρελθόντος,
η ίδια η ουσία της ύπαρξής μας,
που ταξιδεύει χωρίς σταματημό
στον ατελείωτο χρόνο της μνήμης.

Οι θύμησες, δεν είναι μόνο ό,τι έχουμε χάσει,
είναι και ό,τι παραμένει μέσα μας,
όταν όλα τα άλλα πνίγονται στην ομίχλη.
Είναι οι στιγμές που δεν ξεχνάς,
εκείνες που γεμίζουν το κενό
και μας κάνουν να πιστεύουμε πως κάτι,
κάπου, κάποτε, άξιζε να υπάρχει.

Ας κρατήσουμε τις θύμησες, λοιπόν,
σαν φωτεινά σημάδια στον δρόμο μας.
Ας μην τις αφήσουμε να ξεθωριάσουν,
να σβήσουν από τη φλόγα της καρδιάς.
Γιατί, όσο κι αν περάσει ο καιρός,
εκείνες θα είναι πάντα κοντά μας,
σαν τον ήχο μιας μελωδίας που επαναλαμβάνεται,
σαν μια αθώα υπόσχεση που ποτέ δεν ξεχάσαμε.

Κική Κωνσταντίνου