ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Να μάθεις να τιμάς τους ανθρώπους πριν γίνουν σκέψεις, και να εκτιμάς τις στιγμές, πριν γίνουν αναμνήσεις.

Απόψε, πήρα το σπίτι​ μου αγκαλιά και σύρθηκα, σε ένα λαγούμι να κατοικήσω.
Αυτοεξόριστος και απροσδιόριστα εριστικός.
Αινιγματικές κινήσεις, προς τέρψην και αποφυγήν.

Κράτησα σφιχτά το παράθυρο...
και την πόρτα...
και το κλειδί...
και τους σοφάδες, αχ αυτοί οι σοφάδες...

Ελαττωματικό προϊόν ανυπολόγιστης αξίας

Αμύνομαι δίχως λογική, και υπερασπίζομαι, επικαλώντας το "έλεος".

Το σπίτι μου,
αχ, το σπίτι μου.
Με κανένα έπιπλο δεν πρόλαβα να το προικήσω.
Ούτε χρώμα, ούτε φυτό, δεν πρόλαβα να του προσφέρω

Μόνο
Έρημο
Βουβό
Σαν πρωταγωνιστής, ασπρόμαυρης ταινίας.

Καμμένης​ ταινίας, εφιαλτικής, σαν εκείνης που είδα... και ξέχασα στο λεπτό.

Το σπίτι μου, το σπίτι μου όλο,
κέλυφος σελιγκαριού που χάθηκε, σε μια ασβεστωμένη αλάνα.

Πως να το σύρω μου λες;;
Πονάνε τα γόνατα και οι ώμοι μου, έχουν αντέξει τόσο αγώνα.

Ποια θεμέλια και ποια μπετά;
Ποιες κολώνες και για ποιο σχέδιο μου ομιλείς;

Μέσα σε μια βαλίτσα όλα,
το σπίτι μου, το σπίτι μου ασφυκτιά και ζητά το τρένο, το αδιόρατο τρένο.

Το σπίτι μου, έχει ανάγκη από οξυγόνο και εγώ, συνεχίζω να το ταλαιπωρώ.

Το σπίτι μου, το κρατώ στα χέρια μου ευλαβικά και περιμένω τη συντέλειά του.

Μην μου μιλάς άλλο για αναδόμηση!
Σε παρακαλώ!

~~ Το Σπίτι μου - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου