Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΤΟ ΣΟΛΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Το σόλο,
αχ το σόλο, των παραγκωνισμένων Ονείρων.
Έγχορδη η αναπνοή μου, στηριζόμενη σε αποθεματικά πλάνα.


Τέσσερις οι χορδές, να μου θυμίζουν πόλους• μιας ανακριβής πυξίδας.
Στο ώμο στηρίζω την αυτάρκεια
και στο χέρι, κρατώ το νόημα του ημιτελούς.

Καθώς το δοξάρι παράγει μουσική εμφιαλωμένου τοπίου, οι σαράντα τέσσερις χρωματικοί του φθόγγοι - αποχωρούν - ως ένδειξη, σιωπηλής διαμαρτυρίας.

Αναζητώντας μνήμες, συναντώ την ταστιέρια χωρίς τάστα και ανασύρω, τα κλειδιά του κάθε ραγισμένου χορδοστάτη. Οι ταλαντώσεις, ήταν το πιο ευάλωτό μου σημείο μέχρι που ένα κρύο σκαλί, μου δίδαξε την ισορροπία.

Στις πρόβες, συνάντησα την ταπείνωση και έκτοτε, την ακολουθώ.

Πετώντας με τις νότες μου μετρώ το παγωμένο έδαφος και απομονώνομαι στον κόσμο εκείνο που οι άνθρωποι είναι μονίμως πιο καλοί.

Κι υπάρχει αυτός ο κόσμος
Αυτό το μέρος

Υπόσχεση

- Το Σόλο - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου

Σχόλια

  1. Στον κόσμο με τις νότες υπάρχουν τελικά οι καλοί άνθρωποι! Να γιατί σπανίζουν στην πραγματικότητα. Όμορφο το κείμενό σου, Κική μου. Πολλά φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τελικά βρε Κική μου, θαυμάζω τον πλούτο της λογοτεχνικής σου γραφής. Πραγματικά όμως ! αλήθεια στο λέω. Καλή συνέχεια μάτια μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καταπληκτικό ποίημα Κικίτσα μου! Μπραβο σου!!
    Καλο Σ/Κ!!Φιλάκια!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μουσικοποιητικό ταξίδι λέξεων!!!!
    Υπέροχο, Κική μου! Μπράβο σου!
    ΣΣΣΜΟΥΤΣ πολλά κ' ευχές για μια όμορφη ημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συγχαρητήρια λεξιπλάστρια Κική Κωνσταντίνου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...