ΤΟ ΣΟΛΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Το σόλο,
αχ το σόλο, των παραγκωνισμένων Ονείρων.
Έγχορδη η αναπνοή μου, στηριζόμενη σε αποθεματικά πλάνα.

Τέσσερις οι χορδές, να μου θυμίζουν πόλους• μιας ανακριβής πυξίδας.
Στο ώμο στηρίζω την αυτάρκεια
και στο χέρι, κρατώ το νόημα του ημιτελούς.

Καθώς το δοξάρι παράγει μουσική εμφιαλωμένου τοπίου, οι σαράντα τέσσερις χρωματικοί του φθόγγοι - αποχωρούν - ως ένδειξη, σιωπηλής διαμαρτυρίας.

Αναζητώντας μνήμες, συναντώ την ταστιέρια χωρίς τάστα και ανασύρω, τα κλειδιά του κάθε ραγισμένου χορδοστάτη. Οι ταλαντώσεις, ήταν το πιο ευάλωτό μου σημείο μέχρι που ένα κρύο σκαλί, μου δίδαξε την ισορροπία.

Στις πρόβες, συνάντησα την ταπείνωση και έκτοτε, την ακολουθώ.

Πετώντας με τις νότες μου μετρώ το παγωμένο έδαφος και απομονώνομαι στον κόσμο εκείνο που οι άνθρωποι είναι μονίμως πιο καλοί.

Κι υπάρχει αυτός ο κόσμος
Αυτό το μέρος

Υπόσχεση

- Το Σόλο - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου