Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μπροστά μας χαράζει η πορεία ενός πεφταστεριού και ο κόκκινος πλανήτης, φλέγεται από επιθυμία.




Τίτλος: Τα άστρα τη νύχτα μικραίνουν
 Στίχοι/Απαγγελία: Κική Κωνσταντίνου

 Μουσική: Okay, donc... L'histoire c'est... 
URL: https://icons8.com/music/


 " Τα άστρα τη νύχτα μικραίνουν. Τα έχεις δει πως μικραίνουν; Ρουμπίνια γίνονται… Πόθοι ευγενικοί, αναμετριούνται. Βουνά γυμνά, καίγονται. Οι οργάντζες ψάχνουν να βρουν τα ξεχασμένα βολάν τους, ταίρι γίνονται. Μνήμες αλιεύουν. Στιγμές θα μείνουν, αναλλοίωτες και χαραγμένες σαν ένα ιστιοπλοϊκό κανό που μάζεψε «αλάτι». Θαλασσινό αλάτι, γεμάτο ζωή και στέψη. Μία ακόμη ανάμνηση, ένας ακόμη στόχος, ένα ακόμη βραβείο. Μία επιτυχία και ένας ακόμη θεσμός. Μπροστά μας χαράζει η πορεία ενός πεφταστεριού και ο κόκκινος πλανήτης, φλέγεται από επιθυμία. Μαζί μου, ζήσε. Εναντιώσου. Αγάπησε. Βάφτισε την κάθε στιγμή αιωνιότητα και άσε με να μικραίνω τα άστρα στα μάτια σου μα να τα μεγαλώνω στο μυαλό και στην καρδιά σου. "




Τίτλος: Η Δύναμή σου (#2) 
Στίχοι/Απαγγελία: Κική Κωνσταντίνου 


"Θα με κοιτάς, μέσα στα μάτια θα με κοιτάς και τα δικά σου, θα στάζουνε αγάπη. Βάλσαμο γίνανε. Θα μου χαμογελάσεις και όλα θα έχουν νόημα και αξία. Τι να το κάνω αν δεν είσαι εκεί; Τι σημασία έχει η φωταγωγία; Γλυκά θαμπώνουνε τα τόσα φώτα. Μια μέρα και μια νύχτα γεμάτη εσύ! Μια μπάλα από χρυσό, γεμάτη αναμνήσεις. Μαζί μου σε κουβαλάω, σε ζητάω, σε ψάχνω, σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ σαν το πολυπόθητο άστρο! Εκείνο το άστρο, που το βάφτισα Δύναμη!"

Σχόλια

  1. Συνεχίζεις να δημιουργείς! Και κάθε φορά κάτι διαφορετικό, κάτι ξεχωριστό και ιδιαίτερο. Το απολαμβάνουμε Κική μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ένα σου βήμα πιο μπροστά γλυκιά μου κι εμείς χαρούμενοι και περήφανοι θεατές σου. Θα πω απλά..όλο και πιο ψηλά σε θέλω ..μαζί με τ΄αστέρια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...