ΟΙ ΑΓΚΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Μου λείπεις απόψε
Μου λείπεις πολύ​

Δεν είναι το φεγγάρι, τα άστρα, οι μνήμες, η γνώριμη προσταγή. Δεν είναι τα συνήθη ξεσπάσματα είναι κάτι άλλο, πιο βαθύ.

Κάτι δικό μου
Κάτι δικό σου
Κάτι δικό μας

Κάτι ανάμεσα σε εσένα και σε εμένα
Κάτι ανάμεσα σε εμάς

Μου λείπουν τα μάτια σου
Η αφή σου
Το χαμόγελό σου
Οι λανθασμένες λέξεις σου
Όλα μου λείπουν, όλα. Όλα όσα είσαι εσύ.

Κάποιες στιγμές σε αισθάνομαι μα άλλοτε σε χάνω. Κάποιες άλλες μάλιστα, σε διαπερνώ και διαπερνούμαι. Έπρεπε να ματώσει το φεγγάρι για να μάθω τι θα πει Αγάπη σε μια ανασφαλή υφήλιο.

Ας είναι!

Τα βράδια τραγουδούν οι πλανήτες, τους βλέπεις άραγε; Κινούνται σαν άλλες πέτρες του σύμπαντος, οι λευκές μαργαρίτες. Ο ήχος έρχεται από ένα ξεχασμένο Πλωμάρι. Το Δελφίνι έγινε σύμμαχός μας. Σε αυτή την παραλία όλα είναι αναίτια. Κι όμως, εμείς χαρτογραφία.

Μου λείπεις απόψε
Μου λείπεις πολύ

Σε φέρνω κοντά μου
Μείνε ακόμη λίγο, για λίγο ακόμα μαζί.

Μείνε τουλάχιστον έως να κοιμηθώ.
Υπόσχομαι, θα ακούσω το νανούρισμα όλο.
Θα αφεθώ...

Είναι όμορφα να αφήνεσαι στις αγκαλιές των Αγγέλων....

~~ Οι Αγκαλιές των Αγγέλων - Κική Κωνσταντίνου