Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΝΑΛΟΓΙΟ "ΑΥΡΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ" ΣΤΟ ΕΣΩΘΕΑΤΡΟ (ΑΚΤΑΙΟΥ 3 - ΘΗΣΕΙΟ) ΓΙΑ ΔΥΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ - ΠΡΟΛΑΒΕΤΕ ΘΕΣΕΙΣ



Η "Αύρα Γυναικών" είναι ένα θεατρικό, ποιητικό αναλόγιο, με έντονη τη γυναικεία διαίσθηση και παρουσία.

Αποσκοπεί στην ανάδειξη μιας μυστηριώδους θηλυκής πλευράς, μέσω της διαδοχής τριών μονολόγων - που ως πέπλο μυστηρίου - μας αποκαλύπτουν ένα νήμα αόρατο, που μας οδηγεί στην απόλυτη συνειδητοποίηση ζωής και του θανάτου. Όλα αυτά, ξεκινούν και καταλήγουν στην Αγάπη. Η Αγάπη ως Ποίηση και ως Θέατρο.
Ως απαιτητικές ερωμένες, εμφανίζονται ο πόνος, ο φόβος, η ύπαρξη, ο θάνατος, η ανάμνηση, η παράκληση και πάνω από όλα, ο ίδιος ο Άνθρωπος.

Οι γυναικείοι μονόλογοι, έργα της Κικής Κωνσταντίνου που αναγεννήθηκαν για την παράσταση αυτή, εμπλέκονται και περιπλέκουν την ηρωίδα σε δρόμους "τριγωνικούς" και "απροσπέλαστους". Η μόνη πυξίδα της ηρωίδας - που θα αναπλάθεται επί σκηνής - είναι η ψυχή της. Άλλοτε ως αντικείμενο και άλλοτε ως ανάμνηση.

Τέλη Νοεμβρίου κοντά σας για δύο παραστάσεις.
Ευχαριστούμε πολύ!

Το θεατρικό μας παιδί, έρχεται.


Ερμηνεία/Σκηνοθεσία: Τζένη Σακοράφα
Συγγραφέας: Κική Κωνσταντίνου
Φωτογραφία Αφίσας: Γιάννης Κωβαίος



________

Εκφραστικοί μου, λόγω περιορισμένων θέσεων και παραστάσεων, σας προτείνω εάν θέλετε να μας τιμήσετε με την παρουσία σας, να προβείτε σε κράτηση στο τηλέφωνο του θεάτρου που μπορείτε να δείτε στην αφίσα.

Σας ευχαριστώ πολύ!
Περισσότερες λεπτομέρειες θα σας έχω σύντομα!

Σχόλια

  1. Καλή επιτυχία!!!
    Θα ταξιδεύω εκείνες τις μέρες μα αν τύχει να ξαναπαιχτεί αρχές δεκεμβρίου που θα είμαι στην Αθήνα, θέλω πολύ να το δω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ Δάφνη μου!
      Μακάρι να τα καταφέρουμε να ανέβει και Δεκέμβριο!
      Να είσαι καλά!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...