Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΣΙΚΕ ΝΑ ΠΑΡΑΒΓΟΥΝ




Στρέφω το βλέμμα στον ουρανό.
Ακόμη κι αν τον βλέπεις γκρίζο, μπορώ να τον ταυτίσω με το γαλάζιο της σημαίας μου.

Ακόμη κι αν τον ήλιο τον κρύψανε τα σύννεφα, μπορώ να τον ζωγραφίσω με μαρκαδόρο ή τέμπερα, προσθέτοντάς του μάτια για να δει και στόμα για να μιλήσει ή να χαμογελάσει.

Ακόμη κι αν τους γλάρους τους έδιωξε το πιο πολεμοχαρές αεροπλάνο, μπορώ να φέρω την Άνοιξη με εκατομμύρια λευκές πεταλούδες. Και μπορώ με ένα μόνο μου νεύμα.

#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου







Προχωρούσα...
και προχωρούσα….
και προχωρούσα….., χαμένη στον δρόμο, που οδηγούσε στο Εγώ μου.

Ένα φθινοπωρινό φυλλαράκι, που είχε πέσει από κάποιο δέντρο, βρέθηκε στο διάβα μου και με έκανε να σταματήσω, να σκύψω, να το πιάσω, να το δω.
Νοσταλγικά θυμάμαι του χαμογέλασα, το άφησα πάλι κάτω και συνέχισα να προχωρώ σε έναν άυλο δρόμο.

Συνέχισα…
Συνέχισα..
Για ώρα συνέχισα ανάμεσα σε ξύλινους, καφέ φράχτες, ώσπου έφτασα σε ένα αμπέλι με πολλά σταφύλια που μοσχοβολούσαν και σκέφτηκα να κάτσω να ξεκουραστώ.
Έψαξα για νεράκι, αφού «τσακώθηκα» με δυο σφήγκες και αποφάσισα να κοιμηθώ για λίγο κάτω από ένα πεύκο που υπήρχε στο τέλος του συγκεκριμένου χωραφιού.

Ξύπνησα μετά από ώρες. Πεινούσα. Πεινούσα πολύ.
Έφαγα ένα τσαμπί πράσινο σταφύλι και ένιωσα πως χόρτασα για πάντα.

#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου


Αν θες τη γνώμη μου, ξεκίνα.
Για ’σένα. Να αλαφρύνεις λίγο ακόμη μια ταλαιπωρημένη ψυχή, που πρόσεξε, μπορεί να είναι η δική σου..
Μόνο η δική σου.
Και μην ξεχνάς, όλες οι ψυχές αξίζουν την προσπάθεια. Κυρίως, όταν προέρχεται από τις ίδιες.

#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου

Ατέρμονες σκέψεις, σε λύτρωση οδηγούν
ανθρώπινα «θέλω» και «πρέπει»
σε αγώνα σικέ να παραβγούν.

#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου


Αχ, Στεναγμέ μου!
Αχ!

Ένα κλαδί ελιάς είσαι.
Ένα κλαδί ελιάς που κρατάει στο στόμα του ένα λευκό περιστέρι.

#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου

Σχόλια

  1. Πανέμοφα αποσπάσματα ένα προς ένα Κική μου. Που διαβάζονται τόσο έντονα έχοντας να πουν αρκετά πράγματα ντυμένα με την ανάλογη ατμόσφαιρα.
    Καλό σου βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όλα τα αποσπάσματα κάτι έχουν να πουν στον αναγνώστη, να τον κάνουν να σκεφτεί. Θαυμάζω την γραφή σου.
    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

ΕΓΩ ΕΧΩ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ;;;

"Το δίκιο μου" Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης Ερμηνεία: Γιώτα Νέγκα Δίσκος: Καινούριο φιλί (Φεβρουάριος 2014) "Εγώ έχω το δίκιο μου κι εσύ τον κόσμο όλο νομίζεις θα βρεθούμε στα μισά μιλάω με τον ίσκιο μου τρομάζω με το ρόλο κοιμάμαι με τα μάτια μου ανοιχτά Εμένα με φωνάζουνε με το μικρό μου μόνο η σκούφια μου κρατά απ' το πουθενά κι εσένα που σε ήξερε κι η πέτρα που σηκώνω τρομάζεις όταν έρχομαι κοντά Εγώ μετράω τα ρέστα μου να βγάλω κι άλλο μήνα ανοίγω και δε βλέπω ουρανό εσύ έχεις στο πιάτο σου ολόκληρη Αθήνα ανοίγεις και χαζεύεις το κενό Εγώ έχω το δίκιο μου κι εσύ τον κόσμο όλο νομίζεις θα βρεθούμε στα μισά μιλάω με τον ίσκιο μου τρομάζω με το ρόλο κοιμάμαι με τα μάτια μου ανοιχτά Εμένα με φιλήσανε στο στόμα οι ανάγκες την έκανα τη βόλτα στα βαθιά κι εσένα το ταξίδι σου δυο καρφωμένες ράγες νομίζεις ότι πήγες μακριά Εγώ μετράω τα ρέστα μου να βγάλω κι άλλο μήνα ανοίγω και δε βλέπω ουρανό εσύ έχεις στο πιάτο σου ολόκληρη...

Η Σμαραγδή Μητροπούλου μας συστήνει τη Χρυσαλλένια της, τη βασίλισσα των παραμυθιών

Καλημέρα, εκφραστικοί μου, ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά. Σήμερα έχω τη χαρά να φιλοξενώ στο blog μου μια αγαπημένη συγγραφέα και ποιήτρια, τη Σμαραγδή Μητροπούλου, που γνώρισα πριν από χρόνια και αγάπησα τόσο για το έργο της όσο και για την ευαισθησία της ψυχής της. Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της παιδικού βιβλίου, «Χρυσαλένια, η βασίλισσα των παραμυθιών» , που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές , θα έχουμε την ευκαιρία να ταξιδέψουμε μαζί στον κόσμο της φαντασίας, της αγάπης και των παραμυθιών.     Καλωσόρισες στο προσωπικό μου blog "Εκφράσου", Σμαραγδή μου! Είναι μεγάλη χαρά να σε έχουμε εδώ και να μοιραστείς μαζί μας σκέψεις, έμπνευση και μικρά μυστικά της δημιουργικής σου διαδικασίας. Ξέρουμε ότι εκτός από ποίηση και λογοτεχνία για ενήλικες, γράφεις και παιδικά παραμύθια, γι’ αυτό ανυπομονούμε να μας τα παρουσιάσεις, και ειδικά το νέο έργο σου «Χρυσαλένια, η βασίλισσα των παραμυθιών» που με χαρά περιμένουμε!   1.     ...