ΠΩΣ ΤΟ 'ΛΕΓΕ ΝΑ ΔΕΙΣ; ΠΩΣ ΤΟ 'ΛΕΓΕ; ΝΑΙ, ΈΤΣΙ ΤΟ 'ΛΕΓΕ ΘΥΜΑΜΑΙ

"Κάπου εκεί,
σε μια Ερυθρά θάλασσα συναντηθήκαμε, ακόμη το θυμάμαι.
Καθαρή ήτανε, δεν είχε φουρτούνα, δεν είχε βρομιές, δεν είχε καν ανθρώπινη φασαρία.
Μόνο ένας γλάρος θυμάμαι πετούσε στον ουρανό και είχα την εντύπωση πως ένα ψάρι έπεσε από το στόμα του και χάθηκε κάπου στη μέση της διαδρομής.

Α, ναι.
Τώρα θυμήθηκα.
Κι ένα καράβι.
Κι ένα μικρό καράβι υπήρχε.
Νόμιζα πως ήταν καΐκι, που ψάρευαν ο κόσμος για να φάνε, μα χρειάστηκαν μήνες να περάσουν για να μάθω πως ήταν δουλεμπορικό και μετέφερε εκατοντάδες λαθρομετανάστες.

Και πού πήγαν άραγε όλοι αυτοί;
Μέσα από τις κόρες των οφθαλμών μου τους αντίκρισα κάπου στις ειδήσεις.

Πώς το ’λεγε να δεις; Πώς το ’λέγε;
Εδώ κηδεύεται ο τάδε αριθμός….
Έτσι το ’λεγε. Ναι, έτσι το ’λεγε θυμάμαι.

Ο τάδε αριθμός…. ένας αριθμός για κάθε μία σάρκα.
Ημερομηνία γέννησης θυμήθηκα και ξάφνου αυτή η ημερομηνία μετατράπηκε και πήρε τη μορφή της ημερομηνίας λήξης.
Ημερομηνία λήξης… σαν τα προϊόντα στα ράφια των σούπερ μάρκετ.

Ναι, ναι, ξέρω.
Ακόμη και το γάλα, προϊόν πρώτης ανάγκης, καθαρά βιολογικής σημασίας, έχει ημερομηνία λήξης. Αναλώσιμο λοιπόν και αυτό. Σαν εμάς. Ίσως, για κάποιους μόνο.

Όμως για να θυμηθώ. Για να θυμηθώ, γιατί το έχω αφήσει πίσω μου αυτό και θέλω να μου το θυμίσω πάλι.
Τι γάλα γεύτηκα ερχομένη στο κόσμο τούτο; Μητρικό! Κι αν ακόμη για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να γευτώ το μητρικό το γάλα, εγώ πάλι μητρικό το ονόμασα, γιατί έμαθα να διεκδικώ ό,τι αξίζω."

#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου

 

 

 

 

"Μην περιμένεις να ’ρθει η στιγμή που κάποιος θα πατήσει το κουμπί του «γενικού» για να έρθει και πάλι το φως στη ζωή σου! Λάβε το λυχνάρι που έχεις στην καρδιά και δυνάμωσε τη χαμηλή του φλόγα!

Άκουσε τον χτύπο της καρδιάς και θα καταλάβεις που οδηγείσαι! Εκείνος ξέρει! Είναι της Eλευθέριας πορείας ο ξεκάθαρος οδηγός μας! Ακόμη και με κλειστά τα μάτια μπορείς να επιβιώσεις! Να οδηγηθείς στην πλήρη Ελευθερία.

Μάθε να ακούς! Μάθε να οδηγείς! Μάθε να αφουγκράζεσαι τους χτύπους της καρδιάς σου, τις δικές σου προσωπικές ανάγκες! Μάθε να μην παρερμηνεύεις, ούτε να εξηγείς, απλώς να εκτελείς τον δρόμο που η ψυχή χαράζει!

Μπορεί να μοιάζει με θρόισμα, μπορεί με γδούπο, μπορεί με δείκτη ρολογιού, μπορεί απλώς να κινείται μέσα σου, μα να ξέρεις πως είναι η καρδιά, είναι η Ζωή!

Είναι μια λάμψη που κάποιος την ξέχασε στο χθες, μα σύντομα σα βεγγαλικό στον ουρανό θα «ανθίσει»!

Και να θυμάσαι! Είναι όλη δική σου!

Την αξίζεις!

Ανάσανε!
Ανάσανε!

Γέμισε τα πνευμόνια σου με οξυγόνο!

Για κάθε λεπτό που αναπνέεις μπορείς ακόμη να πολεμάς!
Και να κερδίζεις!"

#Ελευθέρια_πορεία
#Κική_Κωνσταντίνου
#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Εκφράσου

 

 

 

 "Έχει μάθει να κρύβεται από τον ήλιο γιατί ξεθωριάζει το χρώμα του και αυτοτιμωρείται ραπίζοντας τον εαυτό του κάτω από τη μανιασμένη βροχή!
Όσο για το χιόνι, για να προστατευτεί από το κρύο έχει μάθει να σταματάει την καρδιά του!
Και μετά επανεκκίνηση!

Δεν βλέπει την Ανατολή μα προσκυνάει τη Δύση γιατί ξέρει πως κάποια στιγμή νυχτερίδες θα το επισκεφτούν και θα ξαγρυπνήσουν στο προσκέφαλό του.

Φοβάται την ημέρα και το φως! Σιχαίνεται τη βοήθεια και την ελπίδα!
Αγαπά τη νύχτα, το σκοτάδι! Αγαπά τους ανθρώπους δίχως φως και δίχως μοίρα!

Δεν «χαϊδεύει» τους σκύλους και τα παιδιά! «Χαϊδεύει» όμως τα ποντίκια και τους κουρασμένους περπατητές και ταξιδιώτες!

Αυτό το παγκάκι είναι Reserve.
Όχι, όχι μην κάτσεις!
Είναι Reserve.

Θα λερωθείς!
Θες να λερωθείς;

Είναι κρίμα!
Τα ρούχα σου!
Ο καθωσπρεπισμός σου!
Θα τσαλακωθεί!
Μαζί και το τεράστιο Εγώ σου!

Είναι δικό μου άλλωστε!
Γιατί να στο παραχωρήσω;

Το δηλώνει άλλωστε το σάλιο, το αίμα, το δάκρυ, το γενετικό υλικό, ο ιδρώτας και ο πόνος της ψυχής μου!

Τί είναι αυτό;
Νεύμα μου κάνεις;
Μου κάνεις νεύμα για να σηκωθώ;

Μα πού να πάω;
Δε με βολεύει άλλο παγκάκι!"

#Παγκάκι_reserve/
#Κική_Κωνσταντίνου
#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Εκφράσου

 

 

"Καλπάζεις!

Δεν το περίμενα! Μα μπορείς ακόμη να καλπάζεις!

Το βλέπω φίλε μου, καλπάζεις!

Πάνε μήνες που έχω να σε δω μα χαίρομαι που μπορείς ακόμη να καλπάζεις!

Καταβεβλημένος μα τα καταφέρνεις με τον ίδιο ζήλο!

Πάλι σε ακολουθεί ένα σύννεφο! Μαύρο θαρρώ, όπως εκείνα της νιότης και της μάχης!

Κουβαλά όμως μέσα του άλλα είδους όνειρα και φιλοδοξίες!

Περίεργο! Σε ακολουθεί όπου πας!

Σταματάς στη μέση του λιβαδιού, το ίδιο κάνει κι εκείνο!

Δεν του αντιμιλάς όπως παλιά!

Απλώς το κοιτάς και μοιάζεις να παραδίνεσαι!

Ακόμη και ο Κεραυνός, δεν έχει την ίδια σπιρτάδα με παλιά!

Μα γιατί;

Τί να συμβαίνει;

Ορισμένες σκέψεις με θλίβουν…

Αστραπές και βροντές εμφανίζονται από το ξαφνικά στον ουρανό!

Ένας δυνατός αέρας αγκαλιάζει τη φύση και ορθώνει μέσα σε αυτή την αγκαλιά πολλών λογιών στόχους, όνειρα, αναμνήσεις, φιλοδοξίες, Στιγμές!

Κι όλα αυτά σχηματίζουν μορφή επάνω στα ξερά φύλλα που σε εχουν περικυκλώσει! Και στροβιλίζονται! Αργά, σταθερά και έπειτα πιο γρήγορα, πιο γρήγορα και πάντα με ανοδική πορεία!

Κάθε φύλλο χαραγμένο με μια εικόνα! Με μία και μόνη εικόνα!

Περνοδιαβαίνουν πάνω από το κεφάλι σου και «εξατμίζονται» στον σκούρο ουρανό!

Εσύ ατάραχος και σιωπηλός παρατηρητής υψώνεις τα μάτια και τα κοιτάς με δέος!

Η ματιά σου τα παρακολουθεί με θέρμη και δείχνεις να μη θέλεις να χάσεις λεπτό από την ανοδική τους πορεία.

Δε μιλάς. Δεν αντιδράς με στάσεις σώματος μόνο με κάποια συναισθήματα που τους επιτρέπεις να πάρουν σχήμα στο πρόσωπό σου.

Κάποιες στιγμές χαμογελάς. Κάποιες δείχνεις να συγκινείσαι.

Άλλες δείχνεις να αναπολείς και άλλες πάλι, δακρύζεις! "

#Καλπάζεις

#Κική_Κωνσταντίνου

#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου

#Εκφράσου