ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΙΧΝΗ ΣΤΟ ΧΩΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΠΩΣ ΧΑΡΑΞΕΣ ΚΑΠΟΤΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ

"Μοιάζεις κουρασμένος μα και απολύτως συνειδητοποιημένος με όσα ανέλαβε η ζωή να σου διδάξει!
Έχεις δύναμη μα σε βλέπω, δεν καλπάζεις με την ίδια χαρά όπως με είχες συνηθίσει!
Ξέρω! Δεν έχεις ελεύθερο χρόνο πια! Εχεις αναλάβει πολλές ευθύνες και υποχρεώσεις μα χαίρομαι που μπορείς ακόμη να καλπάζεις!
Έχεις τη θέληση το ξέρω, το νιώθω, το βλέπω μα δεν έχεις τον χρόνο, την απαραίτητη αν θες προετοιμασία!
Δεν πειράζει! Αφιέρωσε τις στιγμές σου στους ανθρώπους και όταν μπορείς έλα εδώ, το μονοπάτι τούτο θα σε περιμένει με λαχτάρα και υπομονή να το διαβείς!
Πάντα θα υπάρχει ένα σύννεφο, μια ηλιαχτίδα και μια πολύχρωμη πεταλούδα για σένα να ανυψώνεται στον ουρανό και να αντικρούει τα σύννεφα που προκαλούν την καταιγίδα!
Πάντα θα υπάρχουν ίχνη στο χώμα για να θυμίζουν πως κάποια κομμάτια του σώματος και της ψυχής σου πέρασαν από εδώ και χάραξαν τη δική τους Ιστορία."

#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου

"Άλλαξε γιατί είναι ύπουλη. Είναι καταστροφική.
Σαράκι είναι που σου κατατρώει τη ψυχή.

Είναι όμορφη το ξέρω! Μοιάζει με νεράιδα αλλά δεν είναι έτσι! Η αληθινή της μορφή είναι άσχημη. Ένα τέρας με κίτρινα μάτια.

Άλλαξε γιατί ο πρώτος/ η πρώτη που θα αφανίσει θα είσαι εσύ!
Άλλαξε γιατί ακόμη μπορείς!

Και να θυμάσαι!
Πρόσεχε!
Τη λένε Αλαζονεία!

Μη ξεχάσεις ποτέ το όνομα της!
Τη λένε Αλαζονεία!
Κι αυτή τη στιγμή με κοιτάει στα μάτια!"

#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου

"Σε πλησιάζω και βλέπω την πλάτη σου! Πάει πάνω κάτω από τα αναφιλητά σου.
Σε ακουμπάω μα εσύ συνεχίζεις απτόητη να κλαις.

Σε χαϊδεύω απαλά προσπαθώντας να απαλύνω τον πόνο σου μα διακρίνω πως χιλιάδες πληγές υπάρχουν κάτω από τη μαύρη νυχτικιά σου.
Σα να σε έχουνε χτυπήσει με βούρδουλα νιώθω και παγώνω στη θέση μου.

Σταματάς να κλαις! Η πλάτη σου δεν κουνιέται πια.
Βλέπω το μαύρο μαντήλι του κεφαλιού σου να κουνιέται και καταλαβαίνω πως γυρνάς εμπρός.

Στην όψη σου τα χάνω!
Είσαι η γυναίκα της ερήμου μα με άλλα ρούχα και σε άλλη ηλικία. Δείχνεις να έχεις μεγαλώσει και τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου έχουν αγριέψει πολύ.

Τρανταχτά γέλια ειρωνείας αντιλαλούν στο χώρο!
Σηκώνομαι ευθύς και τρέχω στον τοίχο.
Γίνομαι ένας μικρός μπόγος και τυλίγομαι σαν κουβάρι στη γωνιά του.

Μοιάζεις να έχεις θεριέψει.
Σηκώνεσαι όρθια και γελάς τόσο δυνατά που νομίζω πως θα πέσει το ταβάνι να μας πλακώσει.
Ήδη καποια κομμάτια του εχουν αρχίσει να ξεκολλούν!

Φοβάμαι τόσο πολύ που αρχίζω να κλαίω από το φόβο μου!
Οσμίζομαι τη σαπίλα των μπάζων που πέφτουν πάνω μου και κλείνω τα μάτια σε μια προσπάθεια να κάνω όσο ανώδυνο γίνεται τον θάνατό μου.

Και ξαφνικά ησυχία!

Κάποια γέλια μικρών παιδιών με ξυπνούν από τον προσωπικό μου λήθαργο.
Σηκώνω με δυσκολία το καταχωνιασμένο κάτω από τους αγκώνες μου κεφάλι και αδυνατώ να πιστέψω αυτό που βλέπω.

Κάπως έτσι έχω φανταστεί τον Παράδεισο!"

#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου

 "Τι άλλο θα μπορούσες να είσαι εκτός από αυτήν τη βαθιά ηχηρή εκπνοή, που μου δείχνει πως μπορώ να αναπνέω ακόμη, έστω κι αν μέσα μου νιώθω ήδη νεκρή;

Αχ, Στεναγμέ μου!
Αν ήσουν συναίσθημα…

Όχι, όχι, λάθος!
Είσαι συναίσθημα, είσαι! Σε αισθάνομαι! Κι είσαι βαρύ γαμώτο! Είσαι βαρύ! Ασήκωτο είσαι! Ασήκωτο!

Τ’ ακούς;
Ουρλιάζω! Σε σένα ουρλιάζω!
Για να σε αντέξω!
Μα θα σε αντέξω! Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς... Θα σε αντέξω, γιατί κατά βάθος με βοηθάς να ζήσω, να μην τρελαθώ. Θα το παλέψω! Για σένα! Για σένα, λευκέ μου Άγγελε, για σένα! Για να είσαι ήρεμος!

Ήρεμος, να είσαι ήρεμος!
Να σε νιώθει η ψυχή μου, να ηρεμεί, να γαληνεύει κι εκείνη!

Όσο μπορεί…
Όσο αντέξει..

Υπόσχομαι όμως πως όσο ζω θα παλεύω!

Για σένα!
Για σένα Άγγελε μου!
Για σένα!

Παρέα με τον Στεναγμό μου θα παλεύω!
Θα επιβιώνω! Θα ζω! Θα σε σκέφτομαι!"

#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Κική_Κωνσταντίνου

Νεραιδοξωτικοκατάσταση σήμερα, εκφραστικοί μου!

Κι είναι και Παρασκευή, ταιριάζει θαρρώ.

Καλημέρα μας!