ΉΣΟΥΝ ΈΝΑΣ ΆΝΕΜΟΣ ΠΝΟΗΣ ΚΑΙ ΉΣΟΥΝ ΜΕΤΑΞΩΤΑ ΜΑΛΛΙΑ, ΠΟΥ ΛΙΓΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΝ ΣΕ ΕΝΑ ΚΕΦΑΛΙ ΦΑΛΑΚΡΟ

"Αστείο! Καμιά τριανταφυλλιά δε μας έχει ανάγκη.
Είναι μία και μοναδική εξαρχής.

Είναι σαν εκείνα τα μικρά, κόκκινα, λουκουμάκια Σύρου!
Γλυκιά, νόστιμη, ιδανική!

Ιδανική για να μας δείξει πως πάνω από κάθε αγκάθι υπάρχει ένα μπουμπούκι και το μπουμπούκι είναι κάτι μικρό, που σύντομα θα μεγαλώσει, κάποια στιγμή θα ανθίσει και στο τέλος θα μαραθεί και θα επιστρέψει στη γη του.

Κι όσο κι αν προτιμάμε τα μπουμπούκια από τα μεγάλα, μαραμένα τριαντάφυλλα ξέρουμε ότι δεν έχει καμιά διαφορά από τα στάδια ζωής του ανθρώπου.

Κανένα μαραμένο τριαντάφυλλο δεν ακυρώνει το μπουμπούκι, που κάποτε υπήρξε.
Κανένα μπουμπούκι δε θα μείνει για πάντα μικρό και νέο. Εκτός κι αν είναι ψεύτικο. Πλαστικό. Χωρίς καρδιά κι ουσία.

Και το αγκάθι, ο «συνοδός», δεν ακυρώνει πως μέρος μιας τριανταφυλλιάς είναι τα πάντα.

Προστατεύει, μα προστατεύεται!
Πεθαίνει, μα γεννά!
Και το τι γεννά συνεπάγεται την παραπάνω διαδικασία.

Και κάπου εκεί η φωτοσύνθεση αρχίζει."

#Η_Τριανταφυλλιά
#Κική_Κωνσταντίνου
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Εκφράσου

 

 

 

"Να ’ξερες!

Μόνο να ’ξερες πόσες φορές ξυπνώ στον ύπνο μου και ουρλιάζω πως σε θέλω πίσω!
Θέλω να στείλω στρατιώτες, μισθοφόρους, κομάντο της στιγμής να σε βρουν και να σε φέρουν πίσω, μα τα τριάκοντα αργύρια αυτών των χυδαίων Ιουδαίων επιστρέφουν όλα πάνω μου και με χτυπάνε!

Αλύπητα με χτυπάνε!
Με μανία τρυπάνε κάθε μέρα σχεδόν τον εγκέφαλό μου!

Αχ, Στεναγμέ μου!
Αχ!!!

Τι καημός είναι αυτός;
Πώς μπορεί να ξεπεράσει το διθυραμβικό μηδέν της ζωης μου με μια ένεση με ηρεμιστικό, όταν οργιάζει η ψυχή και θέλει να σκοτώσει όλους αυτούς που σε έντυσαν στα λευκά πριν προλάβω να σου φορέσω τη βέρα, που τόσο επιθυμούσες.
Ήθελα να σε καμαρώσω στην εκκλησιά πλάι σε μια καλή κοπέλα και σε καμάρωσα διπλά σε ανθούς, που σαν πέτρες τα δάκρυα ανθρώπων σε συνόδεψαν στην τελευταία σου κατοικία.

Αχ, Στεναγμέ μου!
Πώς να απλώσω τα σεντόνια που κοιμόσουνα;
Πώς να πλύνω τις μαξιλαροθήκες;
Πώς να τριγυρνώ στο σπίτι σου;
Πώς να βλέπω τα πράγματά σου;
Πώς να ζω με τη ζωή σου; Γιατί δε θυμάμαι αν στο είπα, αλλά ήσουν η ζωή μου!
Ήσουν ένας άνεμος πνοής και ήσουν μεταξωτά μαλλιά, που λίγοι μπορούν να διακρίνουν σε ένα κεφάλι φαλακρό."

#Αχ_Στεναγμέ_μου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Εκφράσου

 

 

"Είμαι παιδί φωνάζω και γελώ, όταν ξάφνου ο ήλιος δύει και δείχνει να χαμογελάει τρυφερά κι αυτός μαζί μου.
Σκύβει και μοιάζει να μου φορά ένα στέμμα στα μαλλιά.
Είμαι η μικρή βασίλισσα ενός παραμυθιού, που δε λέει να σταματήσει.

Ένας γλάρος έρχεται απο πέρα μακριά και με «αιχμαλωτίζει».
Έρχεται. Πρέπει να προφτάσω να ετοιμαστώ, πρέπει κάπου να με αφήσει..

Σε έναν κόσμο νέο, ουτοπικό, που ονειρεύομαι, ελπίζω, μα πάνω απ’ όλα είμαι έτοιμη να αγγίξω, να ζήσω, να αφουγκραστώ.

Προς τη μεριά του γλάρου προχωρώ και έχω ήδη μεγαλώσει. Είμαι μια νεαρή κυρία και εχει πλάκα, όλο αυτό έχει τόσο πλάκα, που θέλω να γελάσω δυνατά και να σηκώσω δυνατό, στροβιλιστό αεράκι.
Φοράω φόρεμα λευκό, καπέλο και γυαλιά ηλίου.
Παίζω στη θάλασσα με το νερό και ο αφρός που σχηματίζει μου θυμίζει επουράνια λάμψη, μα και γλυκιά μελαγχολία.

Μα πριν λίγο ήμουνα παιδί και ο ήλιος έδυσε, τώρα μεγάλωσα και ο ήλιος ανατέλλει.
Πόσο μοιάζουμε τελικά. Πόσο ηθελημένα μπορείς να συμβολίσεις τον κόσμο όλο.

Έφτασε.
Ο γλάρος έφτασε.
Αφήστε με να ταξιδέψω
Και κάντε και εσείς το ίδιο μαζί μου.

Με το δικό σας γλάρο.
Και εγω μπορώ να σας κοιτώ.
Και να χαμογελώ.
Μου αρκεί.
Στην ουσία πάντα μου αρκούσε.

Προχωράω…
και προχωράω ….
και προχωράω…..,

Παρέα με το δικό μου γλάρο προχωράω, δεν πετάω απλώς, ανακαλύπτω, ανασαίνω, προβληματίζομαι, ελπίζω, κατανοώ, ορθώνω ανάστημα, παλεύω, ΖΩ!"

#Προχωρούσα
#Κική_Κωνσταντίνου
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Εκφράσου

 

 

 

 

 

Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στους Takis Katerina Mariza Tserentzoulia και την σελίδα Ηλιαχτίδες καρδιάς για την υπέροχη φωτογραφία που με αγάπη και μεράκι μου πρόσφεραν και φυσικά φτιάχνουν σε πολλούς από εμάς.

Εκ μέρους όλων, το πιο θερμό μου χειροκρότημα για την τιμή που μας κάνετε και μάλιστα χωρίς να ζητάτε το παραμικρό!