Η ΣΥΓΚΛΗΤΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

 

 

Κοίταξα πέρα, πέρα στον κάμπο, μακριά…
Τον άνεμο αντίκρισα μα δεν θέλησα να ρωτήσω τίποτα, από τα τόσα «παγιδευμένα» ερωτηματικά, που στο μυαλό μου, είχα αινιγματικά, ζωγραφίσει…

Ο «ψίθυρος» του ανέμου, ήταν πάντοτε, το πιο δυνατό μου σημείο…
Οι υποδείξεις άλλωστε είναι πάντα ζωντανές σαν χέρι που δεν κράτησε την ανθοδέσμη που τόσο επιθυμούσε

Διακαώς
Διακαώς
Χτίζονται οι ψεύτικες ζωές των ανθρώπων

Κοίταξα πέρα, πέρα στον κάμπο, μακριά…
Να σου, εσύ, ο Γητευτής, ο μέγας, των πάντων
Ηθελημένα σε κατακτώ και ανομολόγητα σε σκοτώνω με κάθε μου ειλικρινή μου συνέπεια
Η ταυτότητα οδηγεί τον φονιά σε μια οξυδερκή έξοδο επιούσιας συνουσίας
Τοσο απροκάλυπτα έτοιμη
Σαν φάτνη καταγής

Που να ήξερες,
πως το πρόβατο της στάνης, ήταν ύαινα
και μάλιστα, βασιλική

Κοίταξα πέρα, πέρα στον κάμπο, μακριά…
μια βιολέτα με χαιρετούσε
Εξοστράκισε την εξομολόγηση στο Άβατων και εγω παλεύω να της το συγχωρήσω

Στην εξορία
Στην εξορία, εκεί
η βιολέτα, να ανατέλλει ως Ήλιος

Που να φανταστώ
Το φεγγάρι αγανακτισμένο μας άφησε
στην κομητεία της ανεμώνης ταξιδεύει

Βιάσου
Οι εποχές ανθίζουν
και ήρθε ο καιρός για γράμματα

Οι «εσφαλμένοι» να παραμερίσουν
Απόψε η σύγκλητος καλεί τους ταπεινωμένους

~~ Η Σύγκλητος - Κική Κωνσταντίνου