Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Σκάσε επιτέλους», αναφώνησε με την ελπίδα πως ως δια μαγείας το μικροσκοπικό, μισητό αντικείμενο θα τον άκουγε και θα σταματούσε τον ενοχλητικό του ήχο


«Άλλη μια ανιαρή μέρα», σκέφτηκε τη στιγμή που το ξυπνητήρι έδωσε το παρόν στο λιτό και ακατάστατο δωμάτιό του.
«Σκάσε επιτέλους», αναφώνησε με την ελπίδα πως ως δια μαγείας το μικροσκοπικό, μισητό αντικείμενο θα τον άκουγε και θα σταματούσε τον ενοχλητικό του ήχο.
«Όχου!», αναστέναξε βαριά τη στιγμή που κάλυψε το πρόσωπό του με το λευκό μαξιλάρι.
«Δε θα σταματήσεις ποτέ;» του είπε με βραχνή φωνή ανακατεύοντας τα αναστατωμένα, μαύρα μαλλιά του.
Ήταν πασιφανές! Έπρεπε να σηκωθεί. Όση αναβολή κι αν έδινε στο θέμα του ύπνου, ένα ηταν σίγουρο, είχε φωτογράφηση αξιοθέατων και όσο νωρίτερα έφτανε στη δουλειά του, τόσο νωρίτερα θα σχολούσε. Μετά τη δουλειά είχε άπλετο χρόνο για να απολαύσει την φυσική ομορφιά και τις βαθυγάλανες παραλίες της Κέρκυρας.
Όσο περισσότερο χρόνο είχε στη διάθεση του, τόσο το καλύτερο γι αυτόν. Αυτή ηταν η σκέψη που τον ώθησε να σηκωθεί αμέσως από το κρεβάτι του.
Με επιβλητικά βήματα κατευθύνθηκε στο μπάνιο…
Κοίταξε το είδωλό του στον καθρέφτη και χαμογέλασε, με το πρησμένο από τον ύπνο, πρόσωπό του.
«Χάλια δείχνω», σκέφτηκε και άνοιξε μονομιάς τη βρύση της ντουζιέρας….
Μέσα σε δέκα λεπτά ηταν έτοιμος. Αγουροξυπνημένος αλλά έτοιμος!
Έδειχνε πολύ όμορφος μέσα στο λευκό φανελάκι, στο καρό καφέ σορτς και τις λευκές εσπαντρίγιες του.
Με μια απότομη κίνηση πέρασε τη φωτογραφική μηχανή στο λαιμό του, άνοιξε τη πόρτα και με νυσταγμένη αλλά παιχνιδιάρικη πλέον διάθεση εγκατέλειψε το μοναχικό του δωμάτιο.
Χρειαζόταν επειγόντως καφέ και ένα καλό πρωινό, σκέφτηκε την ώρα που κατέβαινε τις σκάλες που οδηγούσαν στο ισόγειο του ξενοδοχείου συγκροτήματος όπου διέμενε.


Η αυλή του πίσω μέρους των στούντιο που είχε βρει κατάλυμα εκείνες τις ζεστές ημέρες του καλοκαιριού ηταν ειδυλλιακή. Από τη μία η θάλασσα να απλώνεται μπροστά της και από την άλλη τα λουλούδια να αγκαλιάζουν μοναδικά τα τραπεζάκια των πελατών προσφέροντάς τους απλόχερα μικρές ανάσες δροσιάς, οξυγόνου και ευωδίας.
«Πόσο τυχερός είμαι», σκέφτηκε την ώρα που απολάμβανε το μοναδικό τοπίο. Πήρε βαθιά ανάσα και ξαφνικά αισθανόταν δυνατός, έτοιμος και ικανός να αντιμετωπίσει τις όποιες δυσκολίες εμφανιζόντουσαν στη ζωή του.
Κάθισε μετα χαράς σε ένα τραπεζάκι μαζί με κάποιους τουρίστες που είχε γνωρίσει την προηγούμενη μέρα και χάριν στο επικοινωνιακό του χάρισμα, κατάφερε να τους αποσπάσει μια μικρή συνέντευξη σχετικά με το τουρισμό στη χώρα μας, την ώρα που απολάμβαναν όλοι μαζί, το πρωινό τους.
Αφού τους ευχαρίστησε και τους χαιρέτησε θερμά πέρασε ξανά τη φωτογραφική μηχανή στο λαιμό του και με γοργά βήματα κατευθύνθηκε προς την έξοδο.
«Αρι βε ντε ρτσι Μαρία», χαιρέτησε τη κοπέλα της υποδοχής και εκείνη του ανταπέδωσε πεταρίζοντας ελαφρά τις βλεφαρίδες της.
Εντάξει, ήταν γόης και το ήξερε. Πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό!
«Τρελόπαιδο», είπε η μια καμαριέρα στην άλλη, την ώρα που τις χαιρετούσε με αστείες γκριμάτσες, κατά την έξοδό του από το ξενοδοχείο.


~~ H Αγάπη Δηλώνει Παρών - Κική Κωνσταντίνου

Στην Κύπρο μας το βιβλίο αγάπης με την λατρεμένη μου, αδελφική φίλη, Xristina Xristodoulidi

Eυχαριστώ πάρα πολύ κοριτσάρα μου!
Νοερά και έτσι, είμαστε μαζί!

Σ' αγαπώ πολύ και μου λείπεις! <3

Σχόλια

  1. Ο Γοητευτικός μας φωτογράφος σε δράση. Πολύ όμορφος χαρακτήρας στο διήγημά σου. Καλησπέρα Κική μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...