Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΝ ΔΕΝ ΕΓΡΑΦΑ....


Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι όλο και πιο έντονα πως θα ήταν η ζωή μου αν δεν έγραφα...
Αδιαμφισβήτητα, θα ήμουν δυστυχής και πιθανόν, να ένιωθα υποταγμένη.
Πόσο σημαντικό είναι φίλοι μου, να κάνουμε αυτό που αγαπάμε και αυτό που μας τροφοδοτεί με ζωή.
Να μην μας το στερούν και σίγουρα, να μην μας το στερούμε, εμείς! Κυρίως εμείς, αυτό είναι το κυρίαρχο εμπόδιο.
Όλοι τους οι στίχοι, όλοι τους, ξέρετε• εκείνων των "παλαιών", αποκτούν συναισθηματικό νόημα στη ψυχή μου!

Ακούστε φίλοι, τα πράγματα δεν θα είναι ποτέ ευνοϊκά και σίγουρα οι συνθήκες δεν θα είναι ποτέ οι ιδανικές, όσο για το τέλειο, δεν υπάρχει. Κυνηγήστε τα όνειρά σας και ποτέ μα ποτέ, μην πάτε να "κλέψετε" ή ακόμη χειρότερα να "τσαλακώσετε", τα όνειρα άλλων.

Το μαζί ενώνει και το εγώ αφανίζει, είναι γνωστό.
Κάνε ευχές τα όνειρά σου και πράξη, τα έργα σου.
Ανέτειλε σαν άλλος ένας - ολότελα - δικός σου Ήλιος.
Όταν έχεις γεμίσει με αγάπη θα καταλάβεις πλήρως τι θέλω να σου πω.
Ευλογημένοι όσοι νιώθουν τη Γαλήνη σήμερα!




~~ Μέσα από το βιβλίο σας θέλετε να στείλετε κάποια μηνύματα;

Μέσα από κάθε μου βιβλίο, θέλω να δημιουργήσω και να επικοινωνήσω συνειδητά με τον κόσμο. Ποια είμαι εγώ που θα δώσω μηνύματα ή ποια είμαι εγώ που θα πάρω μηνύματα από άλλους; Δεν νιώθω έτοιμη να δείξω κανέναν δρόμο σε συνανθρώπους μου μα ούτε και να διανύσω άλλων, νιώθω όμως έτοιμη, να δημιουργήσω έναν. Όσοι με ακολουθήσουν, χαρά και τιμή μου. Μαζί θα μάθουμε.

Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στο books 'n' more για την απολαυστική συνέντευξη που μου χάρισαν και που μπορείτε να διαβάσετε ακολουθώντας το λινκ που σας έδωσα πριν λίγο.

Ευχαριστώ θερμά για την ζεστή φιλοξενία!


Αν δε μου ’δινες την ποίηση, Κύριε,
δε θα ’χα τίποτα για να ζήσω.

Αυτά τα χωράφια δε θα ’ταν δικά μου.
Ενώ τώρα ευτύχησα να ’χω μηλιές,
να πετάξουνε κλώνους οι πέτρες μου,
να γιομίσουν οι φούχτες μου ήλιο,
η έρημός μου λαό,
τα περιβόλια μου αηδόνια.


Λοιπόν; Πως σου φαίνονται; Είδες
τα στάχυα μου, Κύριε; Είδες τ’ αμπέλια μου;
Είδες τι όμορφα που πέφτει το φως
στις γαλήνιες κοιλάδες μου;
Κι  έχω ακόμη καιρό!
Δεν ξεχέρσωσα όλο το χώρο μου, Κύριε.
Μ’ ανασκάφτει ο πόνος μου κι  ο κλήρος μου μεγαλώνει.

Ασωτεύω το γέλιο μου σαν ψωμί που μοιράζεται.

Ωστόσο,
δεν ξοδεύω τον ήλιό σου άδικα.
Δεν πετώ ούτε ψίχουλο απ’ ό,τι μου δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι την ερμιά και τις κατεβασιές του χειμώνα.
Γιατί θα ’ρθει το βράδυ μου. Γιατί φτάνει όπου να’ναι
το βράδυ μου, Κύριε, και πρέπει
να’χω κάμει πριν φύγω την καλύβα μου εκκλησιά
για τους τσοπάνηδες της αγάπης.


Νικηφόρος Βρεττάκος -  «Αν δε μου ‘δινες την ποίηση Κύριε»

Σχόλια

  1. Την διάβασα την συνέντευξή σου Κική μου και τη χάρηκα γιατί απλώνεις τα φτερά σου μακριά και γόνιμα και αυτό το αγαπώ.
    Θα συμφωνήσω εδώ με τα λόγια σου καλή μου φίλη ως προς το θέμα της δημιουργίας.
    Καλή συνέχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν δεν έγραφες, θα απαιτούσαμε να γράφεις! Φιλιά, κοριτσάκι ευαίσθητο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αν δεν έγραφες λες Κικη μου; μα αυτό θα εκανες ούτως ή άλλως το ξερεις αυτο πολύ καλά και χαιρόμαστε που το κανεις..το γραψιμο είναι η εκφραση της καρδιας μας Κικη μου
    Καλές εμπνευσεις να εχεις.. φιλακιαα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πιστεύω πως θα γινόταν να μην γράφεις...
    Απλά θα ήσουν ατελής... Θα σε έτρωγε αυτό...
    Αλλά ευτυχώς γράφεις!!!
    :-)
    ΣΣΣΜΟΥΤΣ πολλά, Κική μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλημέρα γλυκιά μου και νομίζω ότι εγώ σε καταλαβαίνω περισσότερο από όλες.Αν δεν έγραφες; αν δεν ζωγράφιζα; μα αυτά ξεπηδούν από το..αίμα μας..Θα ήσουν δυστυχισμένη φίλη μου μικρή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλησπέρα μάτια μου. Μόλις διάβασα τη συνέντευξή σου. Εντυπωσιακή όπως πάντα. Και συνέχισε. Σε ακολοθούμε.....
    Φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...