Η Υπερβολή

Μετάξι από λέξεις, και χρώματα αστραπής,
είναι η υπερβολή μας, τόσο έντονη, τόσο ζωντανή,
σε κάθε μας βήμα, σε κάθε μας χαμόγελο,
σαν φλόγα που δεν χάνεται, μα μόνο μεγαλώνει.

Πόσες φορές φτάνουμε στο άπειρο,
να αγγίξουμε τα αστέρια, να γευτούμε το φως,
και αναστενάζουμε όταν φεύγουν,
σαν να μας αρκεί το απλό φως τους για να ζήσουμε.

Η υπερβολή μας έχει βάρος χρυσού,
σε κάθε μας λέξη, σε κάθε μας θέλω.
Περπατάμε πάνω σε γεμάτες από άμμο παραλίες,
και σκεφτόμαστε πως ο κόσμος είναι δικός μας,
σαν να έχει φτιαχτεί μόνο για μας.

Η υπερβολή δεν έχει όρια,
το γέλιο μας φωνάζει στον αέρα,
οι στιγμές μας, σαν πελώριοι καταρράκτες,
πέφτουν με θόρυβο, και όλοι γύρω σταματούν και κοιτούν.

Αλλά, σε κάθε υπερβολή κρύβεται και μια σκιερή πλευρά,
εκεί που η φλόγα καίει το δέρμα μας,
εκεί που τα όνειρα γίνονται φυλακές,
και οι επιθυμίες μας μοιάζουν σαν βαρίδια
που μας ρίχνουν στον πάτο της απελπισίας.

Η υπερβολή γίνεται βάρος όταν χάνουμε την ισορροπία,
η κάθε στιγμή, γεμάτη με περισσότερο,
αγγίζει το σημείο που πονά,
και ο κόσμος γύρω μας μοιάζει με καθρέφτη που ραγίζει,
μια αντανάκλαση θρυμματισμένη από την υπερβολή
που ρουφά τη χαρά και αφήνει μόνο πίκρα.

Κι όμως, η υπερβολή μας, μας καλεί ξανά,
μας παρασύρει και μας πείθει να παραδώσουμε την ψυχή μας,
δίχως να υπολογίσουμε τι αφήνουμε πίσω,
τα κομμάτια της καρδιάς μας που σπάνε,
τα όνειρα που καταρρέουν στην ορμή της έντασης.

Γιατί η υπερβολή είναι σαν φωτιά και πάγος,
μπορεί να μας ζεστάνει, αλλά και να μας κάψει,
να μας φέρει στην κορυφή και να μας ρίξει
στο σκοτάδι της απογοήτευσης και του αδιεξόδου.

Αλλά αυτή η υπερβολή, αυτή η ανάγκη για υπέρβαση,
είναι μέρος της φύσης μας, ακατανίκητη,
ο κόσμος τη ζητά, την θέλει, τη φοβάται και τη λατρεύει.
Γιατί η υπερβολή είναι η ζωή μας,
με τα φώτα και τις σκιές της,
τα όνειρα και τις αποτυχίες της,
η φωτεινή πλευρά και η σκοτεινή.
Είναι η αλήθεια που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.

Κική Κωνσταντίνου