Για την Ειρήνη

 

Είσαι το φως που φωτίζει τη σκιά,
η σιγή που γεννιέται όταν σωπαίνουν τα όπλα,
το βλέμμα του παιδιού που δεν έμαθε να φοβάται,
η λέξη που ο Πόλεμος προσπαθεί να ξεχάσει.

Είσαι η ανάσα ανάμεσα στους λυγμούς,
το χέρι που απλώνεται ακόμα και σε γροθιά,
η φωνή που ψιθυρίζει «αρκετά»
όταν οι κραυγές των μαχών γίνονται κανονικότητα.

Ο Πόλεμος σε πολεμάει —
με φωτιά, με αίμα, με ιδέες που μυρίζουν στάχτη.
Σε σέρνει στο χώμα,
σε θάβει κάτω από συντρίμμια,
φωνάζει πως είσαι αδυναμία,
μα δεν ξέρει πως εσύ, Ειρήνη,
είσαι το θάρρος που δεν κρατάει όπλο.

Με τα μάτια σου στεγνώνεις τα δάκρυα,
με τα χέρια σου φυτεύεις δέντρα σε κρατήρες βομβών.
Εκεί που ο Πόλεμος ζωγραφίζει τάφους,
εσύ χτίζεις σπίτια.
Εκεί που αφήνει ορφάνια,
εσύ γεννάς κοινότητες.

Είσαι η απάντηση που δεν χρειάζεται εξηγήσεις,
το αντίβαρο σε κάθε σπαραγμό.
Είσαι το λευκό μαντίλι που ανεμίζει
ανάμεσα σε δυο στρατούς που κουράστηκαν να σκοτώνουν.

Η σιωπή σου είναι δυνατότερη από τις κραυγές του.
Η επιμονή σου,
μια επανάσταση χωρίς πυρίτιδα.

Ειρήνη,
είσαι η ποίηση που ο Πόλεμος προσπαθεί να λογοκρίνει,
η μελωδία που επιμένει να παίζει
ακόμα κι όταν όλα έχουν καεί.

Για σένα γράφεται αυτό το ποίημα,
για σένα που περπατάς ανάμεσα σε χαλάσματα
και κρατάς στα χέρια σου το φως,
σαν να μην έσβησε ποτέ.

Γιατί μόνο εσύ ξέρεις
πως ο κόσμος δεν σώζεται με νίκες,
αλλά με συγγνώμες,
με αλήθειες που δεν πληγώνουν,
με καρδιές που ξαναμαθαίνουν να χτυπούν μαζί.

Και στο τέλος —
όχι, όχι στο τέλος…
Από την αρχή,
όπου κι αν υπάρξει αρχή ξανά,
θα είσαι εκεί.

Εσύ.
Η Ειρήνη.

Κική Κωνσταντίνου