ΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Ένας άγγελος από μακριά,
χτενίζει την άρπα του.
Τρέχουν κοντά του οι φτερωτοί θεοί και περιμένουν να ακούσουν αυτήν, την πολύτιμη Mελωδία.

Κι ας μην θέλουν να κοιμηθούν
Κι ας μην έχουν ανάγκη να γαληνέψουν
Θέλουν μονάχα να σπείρουν και να μοιραστούν τον σπόρο της Σοφίας.

Κι είναι τόσο γλυκό το αγέρι όπου έρχεται από μακριά.
Τόσο ειδυλλιακά πλασμένο, που η όποια μορφή του είναι ένα σανδάλι Έρωτα Θεού, που αναζητάει ανθρώπου πόδι για να κατοικήσει.

Και πάνω σε μια θάλασσα απλώνεται ένα λευκό τραπεζομάντηλο
Και κάτω από ένα σύννεφο λευκό πλανάται μια αποσπώμενη χαρά που σαν βουκαμβίλια φαίνεται στο στόμα ενός χελιδονιού αλλιώτικο από τα άλλα.

Και έρχεται σε καιρούς ψύξης και μπορεί όλους και όλα να τα ανατρέψει.

Κι είναι κοντά μου
Και το αγαπώ

Άφησε το να ταξιδέψει

Ένα πέλαγος, αδημονεί
Ένα λιβάδι, αναπνέει

Το Πέλαγος - Κική Κωνσταντίνου

Ioanna Constans Papangeli Σου είχα πει όταν μου έστειλες αυτή τη φωτογραφία πως όταν την ανεβάσω θα γράψω ένα ποίημα και για εσένα. Αφιερωμένο λοιπόν με πολλή πολλή αγάπη!!!