Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΤΟ ΌΦΕΛΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ






Αιωρούμαι σε ένα αμυχές συναίσθημα και προκαταβάλλομαι, σαν την κυνηγημένη λύπη, που πρέπει και πάλι να αιχμαλωτίσω.

Το γυμνό σώμα, γυρεύει μια ψυχή να το κατοικήσει μα κανείς δεν ανήκει πια εδώ.
Πλήρης και αγωνιώδης, η εξαφάνισης.

Έφυγα,
σε παραβολές χώθηκα.
Σε σωτήριους μανδύες, φύλαξα το πιο θαμπό όνειρο.

Κανείς δεν καταλαβαίνει, ενώ όλων τα μάτια, σε παρακολουθούν και σε εγκαταλείπουν​.

Όλα τα βλέμματα πάνω μου
Φύγετε
Φύγετε από εδώ

Αποστροφή στο τίποτα,
στο φευγαλέο μινόρε της αυγής.
Η ιστορία του ελληνικού λαού είναι χαραγμένη στην ψυχή μου ως το στοιχείο εκείνο​ το πιο ανατρεπτικό.

Μαζί μου κουβαλάω μια γυμνή και μια θλιμμένη Ελλάδα.
Μαζί μου σέρνω το όνειρο, το βαθιά νωχελικό.

Μα εγκαταλείπω•
σαν αόρατος άνθρωπος, την δύναμη εγκαταλείπω και ευδοκιμώ στη μέση μιας πετρόχτιστης εκκλησίας.

Γύρω μου να βάλλομαι και μέσα μου, να απελευθερώνω και να απελευθερώνομαι.

Τυφλώθηκα, βλέποντας την αιχμηρή αλήθεια και βρήκα το φως μου, πάνω και μέσα σε "πλατείες" ονειρικές.

Σε εκείνες τις πλατείες* κατοικεί το όφελος
Το γυναικείο όφελος που σαν ζωής ευρυματικής το μένος, ανήκει.

~~ Το Όφελος - Κική Κωνσταντίνου



_________

Και μην ξεχνάτε την προσφορά για τα βιβλία μου. 
Με 32€ κοντά σου και τα τρεία πνευματικά μου παιδιά χωρίς επιβάρυνση αποστολής και αντικαταβολής και με δωράκι γιορτινό από εμένα.
Μακάρι να μπορούσα να κάνω περισσότερα αλλά αυτά τα κάνω με αγάπη.

Να περνάτε όμορφα, εκφραστικοί.
Καλό τριήμερο να έχετε.

Σχόλια

  1. Καλησπέρα Κική. Από σήμερα ξεκίνησε πολύ κρύο και θα περνάω τα βράδια μου δίπλα στο τζάκι διαβάζοντας τα δημιουργήματά σου και γράφοντας στο μπλογκ μου. Εύχομαι και σε εσένα καλό και δημιουργικό τριήμερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αχ βρε Κική μου.
    Και αυτό σου το αγάπησα. Πολύ όμορφο. Με τα λόγια σου, τις εικόνες και τα συναισθήματά σου. Μερικές φορές, ένα ποίημα, δεν μπορείς να το αιτιολογήσεις γιατί σου αρέσει. Είναι ο τρόπος που μπαίνει στην καρδιά σου και την κυριεύει.
    Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...