Η Απλότητα της Αγάπης

 

Η αγάπη δεν είναι πάντα εκεί που την αναμένουμε.
Δεν είναι οι λέξεις που αρθρώνονται,
ούτε η τρυφερότητα των αγγιγμάτων
ή η γλυκιά υπόσχεση των παραδεισένιων ημερών.
Η αγάπη, συχνά, δηλώνει απουσία
εκεί που νομίζουμε πως θα τη βρούμε.
Στις στιγμές της ανάγκης,
στα μάτια που ζητούν απεγνωσμένα τη λύτρωση,
εκείνη είναι απούσα.
Αν και η σκιά της μας ακολουθεί παντού,
σε κάθε βήμα, σε κάθε σιωπή,
όσο και αν την επικαλούμαστε,
εκείνη παραμένει μακριά.

Η αγάπη δεν είναι εύκολη,
ούτε απλή.
Είναι εκείνη η δύναμη που σπαράσσει την ψυχή,
μα και η ελευθερία που δεν την περιορίζουν τα σύνορα,
ούτε οι λέξεις.
Δεν ζητάει τίποτα από εμάς,
εκτός από το να την αφήσουμε να υπάρξει
χωρίς να τη δεσμεύσουμε,
χωρίς να την ερμηνεύσουμε,
χωρίς να την κατανοήσουμε με το νου.
Γιατί η αγάπη,
όσο και αν την κυνηγάς,
πάντα θ’ αποφεύγει την πρόσβαση του μυαλού.
Μόνο η καρδιά ξέρει την αλήθεια της.

Αλλά αν κάτι είναι βέβαιο,
είναι ότι η αγάπη δεν έχει ανάγκη από μας για να υπάρξει.
Η αγάπη είναι.
Και αυτή η αλήθεια,
όσο και αν μας τρομάζει,
είναι η μόνη που αξίζει να θυμόμαστε.
Είναι εκεί, πάντα, έτοιμη να δηλώσει απουσία,
ακριβώς γιατί, τελικά, η αγάπη δεν ζητάει τίποτα.
Η αγάπη απλά είναι,
και το μόνο που χρειάζεται είναι να την αναγνωρίσουμε
όταν τη συναντήσουμε ξανά μέσα μας,
όταν σταματήσουμε να την ψάχνουμε έξω,
και αρχίσουμε να την καλλιεργούμε στην καρδιά μας.
Δεν φεύγει ποτέ.
Απλά περιμένει την ώρα που θα αποφασίσουμε να τη δεχτούμε,
να την αφήσουμε να αναστενάξει, να μας πλημμυρίσει,
να μας κάνει ένα με ό,τι είναι αληθινό, καθαρό και άφθαρτο.

Η αγάπη, τελικά, δεν δηλώνει απουσία γιατί έλειπε ή γιατί απείχε.
Απλώς εμείς ήμασταν εκείνοι που δεν την αναγνωρίζαμε.
Και όταν το κάνουμε,
εκείνη θα είναι πάντα παρούσα,
σαν τον αέρα που αναπνέουμε,
σαν το φως που μας καθοδηγεί στο σκοτάδι.
Αγαπήστε την, και εκείνη θα σας βρει,
χωρίς ποτέ να φύγει ξανά.

Κική Κωνσταντίνου