Ο Εγώ είναι Ένας Άλλος

 

 

Ο εγώ,
είμαι ένας άλλος,
κρυμμένος πίσω από τον καθρέφτη
που δεν μου ανήκει.
Η μορφή μου κυλάει σαν ποτάμι,
πλημμυρίζοντας τους δρόμους της ψυχής,
μα ποτέ δεν ξέρω πού κατευθύνομαι.
Σαν σκιά που παρασύρει το φως,
έτσι και εγώ,
πλανώμαι χωρίς να καταλαβαίνω,
ανάμεσα σε κόσμους που δεν με χωρούν.

Μιλώ με λόγια που δεν είναι δικά μου,
εκφωνώ φράσεις που δεν καταλαβαίνω,
κι ο κόσμος με κοιτάζει
μέσα από τα μάτια των άλλων.
Ποιος είμαι, τελικά,
αυτός που αναγνωρίζω ή αυτός που μου αποκαλύπτεται;
Ο εγώ, ένα όνομα που τρέμει,
σαν φύλλο που τον άνεμος παίρνει,
χωρίς να ξέρει πώς να προσγειωθεί.

Είμαι το πρόσωπο που αλλάζει,
όπως το φως του ήλιου στα σύννεφα,
ή σαν τη θάλασσα που ποτέ δεν ησυχάζει.
Στην αναμονή του αυριανού «εγώ»,
στο άγνωστο που κάθε στιγμή γεννιέται και πεθαίνει,
ο χρόνος με σπρώχνει να γίνω άλλος,
σαν το νερό που κυλάει,
και ποτέ δεν επιστρέφει στην πηγή του.

Ο εγώ είναι ένας άλλος,
ένα όνειρο που τρέχει πέρα από τη νύχτα,
ένα ερώτημα που δεν έχει απάντηση,
μια φωνή που ακούγεται μα δεν φτάνει.
Και στο βάθος της σιωπής,
εκεί που η αλήθεια αναστενάζει,
η μοναδικότητα μου καταρρέει,
και η συνείδηση του κόσμου με περνάει
σαν άνεμος που σβήνει τα ίχνη.

Ο εγώ, πάντα άλλος,
με τα μάτια που βλέπουν το άπειρο,
με την καρδιά που χτυπάει σε άγνωστο ρυθμό.
Αλλά ίσως, στο τέλος,
το μόνο που παραμένει,
είναι η αίσθηση της αναζήτησης,
του άλλου, του αληθινού,
που ποτέ δεν θα φτάσουμε να αγγίξουμε.

Κική Κωνσταντίνου