Σ' ακούω γυναίκα

 

 

Λουλούδι μου
Λουλούδι μου
Μάνα, αγνή μου
Αγνή μου, μάνα
σ' ακούω να τραγουδάς πάνω στη σκεπή
σ' ακούω να χορεύεις μέσα στη στάχτη
σ' ακούω να μιλάς "κλεφτά" με τους θορύβους
Σε γνωρίζω, γυναίκα
και με γνωρίζεις.
Θαρρώ πως έχεις μια λύπη στην τσέπη σου.
Στοιχηματίζω πως πίσω από το πρόσωπό σου υπάρχουν αναμνήσεις.
Θυμάσαι;
Είχες κάποτε ένα νούφαρο ζωγραφισμένο στη καρδιά και φτερά στις πλάτες.
Είχες μια ζεστή αγκαλιά και μια παγερή χιονοστιβάδα που χρειαζότανε στον κόσμο.
Ασπίδα γυναίκα,
ασπίδα.
Είχα κάποτε μια προσμονή
να περπατήσουμε κοντά - κοντά
να μιλήσουμε τραγουδώντας γι' αγάπη
να τρέξουμε στη βροχή και να κρυφτούμε απ' όλους.
Γέρασε ο κόσμος γύρω μας,
γέρασε και δεν αλλάζει.
Τα βράδια,
τα κουρασμένα πρόσωπα ψάχνουν στα σκοτάδια να βρουν λίγο φως μα τίποτε πλέον δεν υπάρχει.
Κοιτώ τ' αστέρια, κοιτάς τον ουρανό
κι όλα σκοτεινά, όλα μάταια.
Στα μάτια μου φύτρωσαν βουκαμβίλιες
Στα μάτια σου κύλησαν δάκρυα
Κι όλα αντίστροφα γίνονται
Μην με σκοτώσεις
Σαν κοιτάς τον ουρανό,
μην με σκοτώσεις
δεν αντέχει η ζωή
άλλη θλίψη

~ Σ' ακούω γυναίκα - Κική Κωνσταντίνου