Το νιώθεις, άραγε,
πως φεύγω —
ή μήπως είμαι ήδη σιωπή
που ξεγλιστρά από τα δάχτυλά σου;
Επικοινωνήσαν, κάποτε,
οι ψυχές μας;
Ή ήταν πάντα δύο νησιά,
που περιμένουν άνεμο
που ποτέ δεν έρχεται;
Ίσως —
η σιωπή μας
ήταν η πιο δυνατή γλώσσα,
κι εμείς,
δυο ξένοι που μιλούν
την ίδια μοναξιά.
Κική Κωνσταντίνου

Εκφράζεσαι ακόμη, κι αυτό είναι ευτυχία.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι μπράβο σου
Coula, σε ευχαριστώ πολύ! Να είσαι καλά. Το να εκφράζομαι είναι για μένα πηγή ζωής και χαράς! Καλή επιστροφή! Εύχομαι να ήρθες για να μείνεις.. Σε φιλώ
ΔιαγραφήΚική, ζωγραφίζεις, κορίτσι μου με το ποίημα αυτό. Τα ερωτήματα δίνονται με ένα λυρισμό, που ξεχωρίζει. Διαμάντια βγάζει η ψυχή σου, βρε κορίτσι μου. Μπράβο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιάννη, σε ευχαριστώ από καρδιάς! Τα λόγια σου με συγκινούν και με εμπνέουν να συνεχίσω να γράφω με όλη μου την ψυχή. Χαίρομαι που τα διαμάντια της ψυχής μου βρήκαν τόση ζεστή ανταπόκριση!
Διαγραφή