Ο ΑΡΓΑΛΕΙΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Είναι μέρες που υφαίνω,
που υφαίνω, που υφαίνω,
τη δυστυχία •
σαν άνθος, επάνω μου.

Κι επικαλούμαι,
σύννεφο, χωρίς νερό,
να ραντίσει τη ρίζα του άνθους
κι εκείνο, να σπάσει.

Πάνε μέρες που ονειροβατώ σε μια κλωστή.
Αέναη •

Τα νήματα, τα κλέψανε από καιρό, οι σαρκοφάγοι.

To Λανάρι, κατεδαφίστηκε νωρίς
Η Ηλακάτη, ντράπηκε
Το Αδράχτι, ξετυλίχθηκε
Η Δρούγκα, δεν βοηθάει πια.
Το Σφοντύλι, χωρίς την Δρούγκα, είναι άχρηστο, μόνο, λειψό.
Και το Στημόνι, αχ αυτό το στημόνι, διπλά μαχαιρωμένο.

Η Αντιά, εξουδετερώθηκε από την Ποταμίστρα
Κι η Κουρούνα, δεν συγκρατεί το κυλινδρικό ξύλο.
Τα Μιτάρια, λύθηκαν.
Το Χτένι και και το Ξυλόχτενο, κήρυξαν συμμαχία
Το Μασούρι, τα Ποδαράκια και Σαίτα, αχ αυτή η Σαίτα, εγκατέλειψαν.

Και πως να κρατηθεί ο αργαλειός δίχως όλα αυτά; Πως να στηθεί και να ριχτεί στην εκτελεστική του μάχη;

Και θέλω να υφάνω τα όνειρά μου
Κι ενίοτε, τους καημούς μου

Και οι κουβέρτες, μου λείπουν τόσο πολύ αυτή την εποχή.

Όχι η ζεστασιά
Ούτε η θαλπωρή τους

Η αίσθησή τους μόνο, αυτή.

Στον αργαλειό της, ύφανα.
Εκεί *

~~ Ο Αργαλειός - Κική Κωνσταντίνου

Ένα ποίημα που δημιουργήθηκε μόλις και θέλω να το αφιερώσω στην αγαπημένη μου γιαγιά! Αυτό, για πολλούς δικούς μου λόγους.
Ίσως επειδή ακόμη θυμάμαι το μικρό, εκείνο βελονάκι.
Ίσως επειδή πάντα θα θυμάμαι, εκείνο, το συγκεκριμένο βελονάκι.
Με όλη μου την αγάπη, λοιπόν.

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ