Ένας άνεμος διαρκής Ελευθερίας δέρνει το πρόσωπό σου και εσύ συνεχίζεις να ιχνηλατείς επάνω σε στοιβαγμένα, μύρια όνειρα που έκλεισες εχθές σε ένα καφετί χιλιομπαλωμένο σάκο

" Καλπάζεις!
Είσαι πάνω στο λευκό σου άλογο και καλπάζεις.
Το βλέπω. Καλπάζεις!

Η επιμονή σου για ζωή είναι τόση που περίτρανα καλπάζεις. Νιώθεις πως υποτάσσεις το άλογο μα ξέρεις πως αυτό σου κήρυξε την πλήρη Ελευθερία.
Διαρκής κόπος η ζωή, σαν το πρώτο σάλτο στην καφέ σέλα του λευκού σου αλόγου!
Μα πόση είναι η χαρά σου;
Ανεμίζεις τα χέρια στον ουρανό και νιώθεις κατακτητής των πάντων!
Κι έπειτα χτυπάς ελαφρώς στα καπούλια το άλογο, εκείνο χλιμιντρίζει και το κοντέρ ταχύτητας όπου να ’ναι ξέρω πως θα σπάσει!
Τρέχεις! Τρέχεις επάνω στο λευκό άλογο και νιώθω να μου κόβεται η ανάσα στα σάλτα που κάνει για να ξεπεράσει τα εμπόδια!
Κι όμως! Μετά από κάθε σάλτο στέκεστε κι οι δύο εκεί! Ήρωες στη σέλα!
Τι ανακούφιση! Μπορώ να ανασάνω ξανά!
Μπορώ να σας καμαρώσω! Να σας θαυμάσω!
Να φανταστώ πως τρέχω μαζί σας!
Μα κυρίως να μοιραστώ την κάθε στιγμή μαζί σας σαν να είμαι ένας απλός, φαινομενικά παρατηρητής!

Καλπάζεις!
Είσαι πάνω στη νιότη σου και θέλεις να καλπάζεις.
Το βλέπω. Καλπάζεις!

Ένας άνεμος διαρκής Ελευθερίας δέρνει το πρόσωπό σου και εσύ συνεχίζεις να ιχνηλατείς επάνω σε στοιβαγμένα, μύρια όνειρα που έκλεισες εχθές σε ένα καφετί χιλιομπαλωμένο σάκο.

Ακούω τα πέταλα του αλόγου να βυθίζονται στο σκληρό χώμα και ξέρω πως επίτηδες επέλεξες αυτή τη διαδρομή για να ποδοπατήσεις τα θέλω και τα όνειρα που έμειναν απραγματοποίητα κάτω από ένα μεταξωτό σεντόνι.
Να ξέρεις όμως πως τα όνειρά σου ήταν πλεγμένα με ροδοπέταλα και αυτή τη στιγμή χρειάζονται ανθόνερο για να αναβιώσουν πάλι!
Αν μου επιτρέψεις! Θα τα ραντίσω εγώ!
Φοβάμαι πως δε θα με αφήσεις όμως!

Σε βλέπω από μακριά, σαν καλός παρατηρητής να τρέχεις με μανία επάνω στο λευκό σου άλογο που μεγάλωσε και μια μέρα έτσι ξαφνικά ονομάτισες Κεραυνό! Σε βλέπω να κατευθύνεσαι προς το γνώριμο λιβάδι και από πάνω σου να σε ακολουθεί ένα τεράστιο, μαύρο σύννεφο που προμηνύει καταστροφική καταιγίδα.
Φοβάμαι τόσο πολύ!
Δείχνεις να μη φοβάσαι καθόλου!

Φτάνεις στη μέση του λιβαδιού, προστάζεις το άλογο να σταματήσει και κοιτώντας τον ουρανό σηκώνεις τα χέρια ψηλά και τα τραντάζεις.
Σε ακούω να συλλαβίζεις ασυναρτησίες και να ωρύεσαι με ύβρεις και λέξεις που τσαλακώνουν τον απαράμιλλο εγωισμό σου.
Σε ακούω να προκαλείς τη βροχή να σε ραπίσει μα βλέπω την αδιαφορία χαραγμένη στο σύγνεφο!
Παρακαλάς να ξεσπάσει όλη αυτή η μανία επάνω σου μα νιώθω πως ο καιρός εχει άλλα σχέδια για σένα!

Κι εσύ συνεχίζεις να φωνάζεις!
Να προκαλείς!
Κι έπειτα να παρακαλάς!
Να ικετεύεις να ρίξει όλο το νερό που κουβαλά επάνω σου!

Χμμμ….
Ένα νερό δε θα σε καθαρίσει φίλε μου!
Έστω κι αν προέρχεται από ένα τόσο μεγάλο σύννεφο!
Ένα νερό δε θα σε κάνει να ανασάνεις ξανά!
Έστω κι αν έτσι έχεις πιστέψει!
Ένα νερό το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ξεπλύνει τα παχουλά σου δάκρυα που αυτή τη στιγμή μπήγονται στο σώμα του αλόγου.
Έστω κι αν δεν το έχεις παρατηρήσει!

Καταριέσαι τη ζωή! Τους νόμους! Τη φύση! Τους ανθρώπους! Την καταιγίδα που προκάλεσες μα δεν σου έκανε τη χάρη να αναμετρηθείτε!
Σκουπίζεις τα δάκρυα! Χαϊδεύεις απαλά τον Κεραυνό και φεύγεις για άλλους βίους και άλλες πολιτείες. "

~~ Καλπάζεις (απόσπασμα) - Τα Λάφυρα της Ψυχής μου

#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου

Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στην πολυαγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou για την φωτογραφία των βιβλίων στην Σπιναλόγκα.