Η επιμονή σου για ζωή είναι τόση που περίτρανα καλπάζεις. Νιώθεις πως υποτάσσεις το άλογο μα ξέρεις πως αυτό σου κήρυξε την πλήρη Ελευθερία.

" Καλπάζεις!
Είσαι ένας μικρός, αγουροξυπνημένος καουμπόης και θέλεις να καλπάζεις.
Το ξέρω. Καλπάζεις!

Σε βλέπω εκεί, να τρέχεις σαν τον άνεμο στο καταπράσινο λιβάδι και η φορεσιά σου μου θυμίζει σκηνή από ένα έργο που είδα εχθές και έκανε αναφορά στη Δύση.
Φοράς φαρδύ, σκούρο, καφέ παντελόνι και καρό κοκκινόμαυρο πουκάμισο. Φαρδιά σκούρα ζώνη στη μέση και δερμάτινο, μαύρο επίπεδο καπέλο. Ένα κόκκινο μαντίλι στολίζει τον ανοιχτόχρωμο λαιμό σου.
Οι δερμάτινες, καφέ σου μπότες μοιάζουν να είναι ανθεκτικές στη λάσπη και τη βροχή. Εκπέμπουν έντονο δυναμισμό!
Τρέχεις και ακούω κάτι από τον σιδερένιο κρότο τους!
Τα σπιρούνια τους αντηχούν! Τρομοκρατούν μα εκπέμπουν παρουσία!
Νιώθω πως ακολουθώντας αυτόν τον ήχο μπορώ να σε βρω παντού! Όπου κι αν κρυφτείς, βαδίζοντας και πάλι με αυτές, μπορώ να σε εντοπίσω! Αυτό με κάνει να μη φοβάμαι πως θα σε χάσω!

Καλπάζεις!
Είσαι ένας ζωηρός, ταξιδιώτης - ερευνητής και θέλεις να καλπάζεις.
Το ξέρω. Καλπάζεις!

Σε βλέπω στο πράσινο λιβάδι να εξερευνάς με τόση λαχτάρα το αύριο και η χαρά μου είναι τόση που με κάνει να νιώσω παιδί!
Έχεις μια ενέργεια, μια λάμψη, μια αφέλεια, μια αθωότητα παιδική που με κάνει να θέλω να σε «αποπλανήσω»!
Σε παρατηρώ να μιλάς με τα δέντρα, το χώμα, τα φυτά και νιώθω την ανάγκη να μπορούσα να το κάνω κι εγώ!
Μα δεν μπορώ! Τι κρίμα!
Έχω χάσει την αγνότητα! Την τρυφερή παιδικότητά μου!
Μου αρκεί που μπορώ να σε καμαρώνω, έστω κι από μακριά!
Ομορφαίνεις την κάθε στιγμή μου!

Καλπάζεις!
Είσαι ένας έφηβος, επαναστάτης - νεαρός και θέλεις να καλπάζεις.
Το ξέρω. Καλπάζεις!

Έχεις άποψη, γνώμη ισχυρή που όλοι λένε πως είσαι μικρός για να την αποδίδεις. Μην στεναχωριέσαι! Απλώς δεν ξέρουν! Δεν μπορούν να καταλάβουν!
Βρίσκεις καταφύγιο στο λιβάδι, εκεί το περιβάλλον της φιλήσυχης μοναξιάς μπορεί να καταλάβει και να αναδείξει τον αληθινό εαυτό σου!
Αυτή τη φορά σέρνεις μαζί σου ένα μικρό άλογο!
Θαρρώ πως μοιάζει με πόνυ!
Το έχεις χαλιναγωγήσει μα αυτό απρόθυμα σε ακολουθεί.
Μοιάζει να σε συμπαθεί αλλά να χρειάζεται χρόνο για να σε κατανοήσει.
Είναι λευκό, με πλούσια χαίτη και ωραία, φουντωτή, μακριά ουρά.
Μοιάζει υπερήφανο! Καμαρωτό.
Σαν εσένα! Σαν το σθένος της ψυχής σου!
Ξεκινάει ο αγώνας της ζωής σκέφτομαι και σε βλέπω να προσπαθείς να το καβαλήσεις!
Δυο τρεις αποτυχημένες προσπάθειες και έπειτα η γνωστή σε όλους παράδοση.
Περίεργο! Το άλογο αν και δείχνει να μη σε γνωρίζει μοιάζει να είναι υπομονετικό! Να θέλει να το καβαλήσεις. Εσύ πάλι δείχνεις να θες να τα παρατήσεις!
Κάποιες έντονες ζάρες που σχηματίστηκαν μόλις στο μέτωπό σου μαρτυρούν πως δε θα τα παρατήσεις! Όχι ακόμη τουλάχιστον!
Μπόγος τα δάχτυλά σου, γροθιά στη δερμάτινη σέλα, δύναμη στις φλέβες, ατσάλινο το σώμα και ένα βογκητό δύναμης εξαπλώνεται στον αέρα!

Καλπάζεις!
Είσαι πάνω στο λευκό σου άλογο και καλπάζεις.
Το βλέπω. Καλπάζεις!

Η επιμονή σου για ζωή είναι τόση που περίτρανα καλπάζεις. Νιώθεις πως υποτάσσεις το άλογο μα ξέρεις πως αυτό σου κήρυξε την πλήρη Ελευθερία.
Διαρκής κόπος η ζωή, σαν το πρώτο σάλτο στην καφέ σέλα του λευκού σου αλόγου!
Μα πόση είναι η χαρά σου;
Ανεμίζεις τα χέρια στον ουρανό και νιώθεις κατακτητής των πάντων!
Κι έπειτα χτυπάς ελαφρώς στα καπούλια το άλογο, εκείνο χλιμιντρίζει και το κοντέρ ταχύτητας όπου να ’ναι ξέρω πως θα σπάσει!
Τρέχεις! Τρέχεις επάνω στο λευκό άλογο και νιώθω να μου κόβεται η ανάσα στα σάλτα που κάνει για να ξεπεράσει τα εμπόδια!
Κι όμως! Μετά από κάθε σάλτο στέκεστε κι οι δύο εκεί! Ήρωες στη σέλα!
Τι ανακούφιση! Μπορώ να ανασάνω ξανά!
Μπορώ να σας καμαρώσω! Να σας θαυμάσω!
Να φανταστώ πως τρέχω μαζί σας!
Μα κυρίως να μοιραστώ την κάθε στιγμή μαζί σας σαν να είμαι ένας απλός, φαινομενικά παρατηρητής!

Καλπάζεις!
Είσαι πάνω στη νιότη σου και θέλεις να καλπάζεις.
Το βλέπω. Καλπάζεις!

Ένας άνεμος διαρκής Ελευθερίας δέρνει το πρόσωπό σου και εσύ συνεχίζεις να ιχνηλατείς επάνω σε στοιβαγμένα, μύρια όνειρα που έκλεισες εχθές σε ένα καφετί χιλιομπαλωμένο σάκο. "

~~ Καλπάζεις (απόσπασμα) - Τα Λάφυρα της Ψυχής μου

#Τα_Λάφυρα_της_Ψυχής_μου
#Οι_Φεγγίτες_της_Ζωής_μου
#Η_Αγάπη_Δηλώνει_Παρών
#Κική_Κωνσταντίνου
#Εκφράσου

Ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στην πολυαγαπημένη μου Alexandra Mouriopoulou για την φωτογραφία των βιβλίων στην Σπιναλόγκα