Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΣΤΡΕΛΙΤΖΙΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


 
Αυτή η ηρωίδα, ήταν ανέγγιχτη σαν ένα παραδείσιο πτηνό.
Δεν αναζήτησε ποτέ της χάδι, και για να εξοικειωθεί με καθετί ανθρώπινο, πρέπει να περάσει πολύς καιρός.
Καιρός, δοκιμασίας και επώασης.

Σε κλουβί, αγρίμι γίνεται. Πρόσφυγας ελευθερίας φαντάζει. Δραπετεύει πάντα και παντού. Σε καμία σφαίρα και σε καμία πλάνη, δεν φωλιάζει το μυαλό της.

Το λεπτό και άκακο κλαράκι είναι η αγαπημένη της γωνιά. Εκεί θα την βρείς, αναπτερώνει μπαλωμένες ελπίδες.

Υπάρχει ένα καταφύγιο, ακόμη ένα καταφύγιο. Έβρεχε καταρρακτωδώς την ημέρα που το ανακάλυψα. Τυχαία έγιναν όλα, θυμάμαι. Σαν ένα κέρμα, εκτάκτως δυναστικό.

Ήταν η Στρελίτζια, το ποώδες φυτό με το τόσο εντυπωσιακό και μεγαλειώδες κεφάλι. Ούριοι άνεμοι παραδείσιων πτηνών το έραναν. Αμέτοχη, στεκόμουν εκεί.

Αγαπώντας τα σκιερά μέρη, καλλιέργησε χέρσα γη και άγονα χωράφια. Μετάξι, σκόρπισε.
Ανθώντας, σπέρνει Ήλιο και Θυμίαμα.

Δεν είναι μόνο η ονομασία και η εμφάνισή της, είναι η ανεξαρτησία των υποδουλωμένων πτηνών - που όμως - επάνω της, πετάνε.

Είναι η προτροπή και η ανάγκη.
Είναι η πίστη και η ελευθερία.
Είναι το τώρα και το ποτέ.
Είναι το αύριο, σαν μια διπλή σπορά.

Πράγματι, η Στρελίτζια γεννιέται, πεθαίνει και ανασταίνεται. Ένας φαύλος κύκλος η ζωή της, σαν μια ακόμη, πολιορκημένη ανεξαρτησία.

Είναι όντως, αξιοθαύμαστη και κυρίως αυθεντική.
Είναι η Στρελίτζια που ξυπνά την λαχτάρα για την ελευθερία μέσα μας. Οι φόβοι, υποχωρούν. Εκείνη, πράττει. Πάντα πράττει. Καμιά θαλπωρή το κύμα, για την αβεβαιότητα.

Χαράζει και μας δείχνει το Αιγαίο.
Πάντα το Αιγαίο.
Κυρίαρχος κατακτητής.

Σε αυτό κολυμπά η Στρελίτζια.
Φόρος τιμής έγινε.
Η αλμύρα αγκαλιάζει τον παραλληλισμό της.

Η Στρελίτζια, αυτός ο ανθοφόρος θάμνος, πετά και μας καλεί σε ένα κόσμο γεμάτο αιθέρες.

Αιθέρες, πολύτιμους.

~~ Στρελίτζια - Κική Κωνσταντίνου

Αφιερωμένη λοιπόν, στην αγαπημένη μου Katerina Elafrou με πολλή εκτίμηση και αγάπη.

Καλή αρχή και πάλι Κατερίνα μου.
Σου εύχομαι ολόψυχα ό,τι μα ό,τι καλύτερο!

Σχόλια

  1. Πόσο όμορφα λόγια, Κική μου. Είμαι βέβαιη ότι η Κατερίνα να ενθουσιαστεί. Φιλάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...