Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



Ο κόσμος σε διώχνει,
οι κρύσταλλοι γίνονται θνητοί θύλακες και κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να νιώσει τι θα πει συναίσθημα. Αμοιβαίο συναίσθημα.

Μέσα σου, μια άλικη πηγή θυσίας και έξω σου, μια ενοχική διαφυγή σε ποτάμια πράσινα και ενίοτε και αργυρά.
Κάποιες στιγμές, η μοναξιά είναι η πέραν εφιαλτική λύση και κάποιες άλλες, ο ασθενέστερος σύμμαχος.

Σήμερα, οι γέφυρες μου τρυπάνε τα αυτιά, σαν μια παμπάλαια συνοδεία μαχητικών αεροσκαφών.
Σήμερα, η ησυχία κατοικεί στο πιο κεντρικό​ σημείο του νησιού που οι κάτοικοι, δεν γεννήθηκαν ακόμα.
Στοές τα ρεαλιστικά μου όνειρα και ξέφωτα, τα βιβλία που ξεχάσαμε στο φθηνό πανδοχείο.

Με βλέπουν και δε με βλέπουν
Τους κοιτάζω και δεν τους κοιτάζω
Όλα κυλάνε φυσιολογικά και όλα είναι λάθος
Εγώ προχωρώ και ταυτόχρονα κοιμάμαι
Ούτε το όνειρο - αυτή τη φορά - δεν μπορεί να κατανοήσει, πως λοιπόν να μας συμμεριστεί ο εφιάλτης; Κι ας ήταν σχολαστικός....

Έγινε η ενσυναίσθηση σκέψη επιπόλαιο και έγινε η κατανόηση, γοερός βυθός.
Απόψε το φεγγάρι δεν θα χρυσίσει τίποτα, όλα θα είναι μαύρα να θα είναι αληθινά.
Η γοητεία της φιλοσοφίας είναι το αγνό.
Αγνό και λάθος, σαν μια εξόρυξη πετρόχτιστης ζωής.

Κοιμήθηκε στον ώμο μου η αβρή παραμόρφωση και φώλιασε μέσα μου ο εμπαιγμός για ένα φλεγόμενο μέλλον.

Και ξέρεις τι θα 'ρθει, να έχεις ανάγκη πιότερο την κωμωδία, όσο κι αν την αμφισβητείς.

Στηλιτεύω απόψε μια προφητεία κι ας είναι όλη ένας ακόρεστος υπαινιγμός.

Μας μπερδεύει, πάντα θα μας μπερδεύει...

~~ Η Προφητεία - Κική Κωνσταντίνου

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...