Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΕΛΠΙΝΙΚΗ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Αρραγείς οι λέξεις μου,
ένας ακόμη λόγιος ομφαλός.

Αναστενάρια εδάφια της παραγράφου αυτής, οι χτύποι ήταν πάντα δύο.
Σε εκείνο το σημείο είπαν και στο βυθό βρέθηκα.
Χανούμια μικρά οριοθετούν​ τα παλάτια.

Πιο εύκολα
Και πιο εύκολα

Πιο υποφερτά

Και περιπλέκω
Και συγκεντρώνω
Και αποζητώ

Μέσα στη φιάλη έγινε ο δρόμος, υδραγωγείο.
Ανώφελο κτίσμα, μέγιστης ισχύος.

Οι δίποδες ομπρέλες, ήταν κυρτά ''κορμάρια'' και ο άδολος φονιάς, ήταν ένας κλόουν, ντυμένος ναύτης.

Ασπρόγεια και σήμερα, τα χειρόγραφα των ενόπλων ηθικών.
Εγγύς μέλλον, η ανταλλαγή νεκρών όψεων.
Κι όλα, μια Ελπινίκη.
Μια αναστάσιμη, Ελπινίκη.

Σβόλος έγινε
Θυσία
Βούρδουλας και λιβάνι
Πάντα λιβάνι
Αρωματικό και έλαιο

Χάραξε μέσα της το απόγειο και πλάθηκε ακόμη κάτι πιο αγνό

Αγνό και χέρσο
Λευκό και μαύρο
Άρτος και κορεσμός

Λευκή νύφη
Αγέλαστη κόρη
Στον άνεμο θυσιάσου
Στην βροχή αφοσιώσου
Στον ήλιο λέκιασε τον αναστεναγμό σου και στο χιόνι, βάψε τον οίκτο με χρώμα καφέ.

Το κιτρινισμένο φόρεμα, αναπολεί...
Σε περιμένει
Ζητά ακόμη, τον αστείρευτο θάνατό του.

Ελπινίκη, ράφτρα μου, κόπασε
Στην καρδιά μου φώλιασε ένα ύφασμα αγκαθωτό
Ξεριζωσέ το
Σε προκαλώ και σε μέμφομαι"

Ελπινίκη, αυτό δεν είναι όνειρο
Αυτό είναι αντανάκλαση και τώρα, σε αποχαιρετώ.

~~ Ελπινίκη - Κική Κωνσταντίνου

Σχόλια

  1. Ατέρμονη έμπνευση ! χωρίς τέλος ! εκφραστική, λυρική. Τι άλλο και πόσα να μας δώσεις Κική μου.
    Καλή σου βδομάδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εισαι φοβερη οτι και να γραψω θα ειναι λιγο φιλη μου 🌹Να εισαι παντα καλα και να γραφεις πανεμορφα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κικίτσα, βουτάς στα βαθιά, συνέχισε! 😍

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας – Η Αυλή της Κατίνας

Καλημέρα σας, εκφραστικοί μου! Δεν ήξερα αν θα κάνω άλλη ανάρτηση για τον καλοκαιρινό θησαυρό που εμπνεύστηκα, αλλά τελικά ένιωσα πως ήταν ανάγκη να το κάνω. Ίσως γιατί γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, σε εκείνες τις γλυκές, αθώες αναμνήσεις που φωτίζουν την ψυχή. Ίσως γιατί το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και μια γλυκιά μελαγχολία με γυρίζει εκεί που η καρδιά νιώθει ασφαλής. Δεν ξέρω ακριβώς το γιατί, ξέρω μόνο πως το θέλησα – κι αυτό έχει σημασία. Σε αυτή την ανάρτηση σας καλώ να θυμηθείτε μαζί μου την ιδέα και τον σκοπό του διαδικτυακού δρώμενου, που στόχο έχει να φέρει στο φως μικρές στιγμές από τις ζωές μας, εκείνες που ίσως μοιάζουν ασήμαντες αλλά κρύβουν θησαυρούς. Στο τέλος της δημοσίευσης θα βρείτε και όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής για τις οποίες σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Αν κατά λάθος ξέχασα κάποια, σας παρακαλώ συγχωρέστε με και προσθέστε τη στα σχόλια. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για το τι θα γράψω – το ήξερα καλά. Και αυτή τη φορά, ήξερα τι ή...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...