Το mail που δεν θα έστελνα ποτέ

Η Μαρκέλλα ήταν δεκαέξι. Και κάπου μεταξύ των 16 και της υπόλοιπης ζωής της, ένιωθε χαμένη. Δεν είχε κάτι «τραγικό». Οι άλλοι έλεγαν πως ήταν ήσυχη, «καλό παιδί», συνεπής. Δεν έμπλεκε. Δεν φώναζε. Δεν ζητούσε τίποτα. Αλλά μέσα της υπήρχε μια φασαρία που δεν ακουγόταν απ’ έξω.

Ένα απόγευμα στο δωμάτιό της, ενώ έψαχνε να ξεχαστεί από όλα – τα διαγωνίσματα, τους γονείς που δεν καταλάβαιναν, τους φίλους που έμοιαζαν πάντα λίγο αλλού – έπεσε πάνω σ’ ένα μπλογκ.

Το είχε μια κοπέλα που έγραφε με το όνομα Αντιγόνη.
Δεν ήταν τίποτα εντυπωσιακό. Μαύρα γράμματα σε άσπρο φόντο. Κείμενα μικρά, με τίτλους όπως «Αν δεν μιλήσεις, σε τρώνε», «Δεν είμαι αντικοινωνική. Απλώς δεν αντέχω τους ανθρώπους που δεν ακούν» ή «Η κοπέλα που κρύβει τα δάκρυά της στο σχολικό».

Η Μαρκέλλα διάβασε ένα. Μετά κι άλλο. Μετά σταμάτησε. Έκανε scroll στην αρχή. Ξαναδιάβασε το ίδιο.

Ένιωθε περίεργα. Όχι ακριβώς καλύτερα. Αλλά ούτε όπως πριν.
Σαν κάποιος να είχε ανοίξει την πόρτα ενός δωματίου μέσα της που νόμιζε πως μόνο η ίδια ήξερε.

Το βράδυ, άνοιξε το λάπτοπ της και χωρίς να σκεφτεί πολύ, έγραψε ένα email. Δεν είχε γράψει ποτέ σε άγνωστο. Το έσβησε δύο φορές πριν το στείλει. Την τρίτη φορά, το άφησε να φύγει.

Θέμα: Δεν ξέρω γιατί γράφω αυτό

Γεια σου Αντιγόνη. Είμαι η Μαρκέλλα, 16. Δεν ξέρω ποια είσαι, δεν σε ξέρω, αλλά νιώθω ότι έγραψες για μένα. Το κείμενό σου με την κοπέλα στο σχολικό... Ήμουν εγώ. Δεν το λέω εύκολα αυτό. Δεν λέω τίποτα εύκολα γενικά.

Δεν είμαι καλά εδώ και καιρό. Δεν είναι πως με χτυπάνε ή κάτι τέτοιο. Απλώς... νιώθω ότι δεν υπάρχω. Ότι περνάω και κανείς δεν βλέπει. Κι αυτό που γράφεις – που κάποια μπορεί να νιώθει και να μην λέει τίποτα – με ταρακούνησε.

Ίσως δεν αλλάζει τίποτα. Ίσως και να αλλάζει. Αλλά ένιωσα λίγο λιγότερο τρελή. Λίγο λιγότερο μόνη. Και σ’ ευχαριστώ.

Μαρκέλλα

Δεν περίμενε απάντηση. Το ’χε στείλει σχεδόν σαν να το έλεγε στον τοίχο. Αλλά τρεις μέρες μετά, ήρθε ειδοποίηση.

Αντιγόνη – Απάντηση

Μαρκέλλα,
σε ευχαριστώ για το θάρρος σου. Πιστεύω ότι χρειάζεται πολύ θάρρος για να γράψεις κάτι τόσο ειλικρινές. Δεν σε ξέρω, αλλά ξέρω το συναίσθημα. Το βίωσα. Γι’ αυτό γράφω.

Αν τα λόγια μου σε βοήθησαν έστω λίγο, τότε άξιζε που τα έγραψα. Κράτα αυτό: το ότι ένιωσες κάτι – και το παραδέχτηκες – είναι ήδη δύναμη.

Και για την ιστορία, γράφεις πολύ καλά.

Αν θέλεις, μπορείς να μου στείλεις κάτι δικό σου. Ή απλώς να μιλάμε. Είμαι εδώ.

Αντιγόνη

Η Μαρκέλλα δεν απάντησε αμέσως. Αλλά το βράδυ εκείνο, άνοιξε ένα κενό αρχείο και άρχισε να γράφει. Δεν ήξερε αν ήταν «λογοτεχνία». Δεν την ένοιαζε. Έγραψε για μια κοπέλα που έχει λόγια σφηνωμένα στο λαιμό της. Και στο τέλος της ιστορίας, η κοπέλα αυτή, αντί να σωπάσει ξανά, στέλνει ένα μήνυμα.

Όπως ακριβώς είχε κάνει κι εκείνη.

Κική Κωνσταντίνου