ΒΟΛΤΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Κι αν πέρασαν τα χρόνια

τα ίδια κάθε βράδυ μονολογώ

Τα χρώματα της φωτογραφίας ξεθώριασαν

Οι μπούκλες έγιναν ίσια μαλλιά

Το αυθόρμητο χαμόγελο, έγινε μια ευγενής άμιλλα, και η καλοσύνη, έγινε μια μορφή ανθρώπινης (συν)ύπαρξης.

Στέγνωσε και το μελάνι

Γαμώτο

Μια ακόμη ατυχή στιγμή

Κι είναι τώρα, τώρα που πρέπει να φύγω, τώρα.

Το πρόσωπο, εκείνο το πρόσωπο

μοιάζει πλέον με χρησιμοποιημένο χαρτί σε μπλοκ ζωγραφικής.

Και το κοκκαλάκι, έγινε σπρέι για τα μαλλιά.

Αχ αλήτισσες μνήμες.

Απόψε χωρίς ίχνος, θα αναπολήσω ξανά.

Σαν πορσελάνινη κούκλα, που κάποιος πέταξε στα σκουπίδια, θα αποκοιμηθώ.

Όμως να.... Είναι που τον τίτλο ύπαρξής μου δε θα χάσω ποτέ.

Είναι που ότι χάνω το βρίσκω μπροστά μου και είναι θεριό.

Η παιδική χαρά με περιμένει.

Τα ντοσιέ, χρήσιμα όσο ποτέ.

Πάμε μια βόλτα εκεί που όλα είναι λάθος;

~~ Βόλτα - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου

#Κική_Κωνσταντίνου

#Ποιήματα

#Δημιουργώ

#Ονειρεύομαι