Άγνωστο Εμείς

Μας βρήκε η σιωπή,
χωρίς εξηγήσεις.
Ξυπόλητοι,
πάνω στο νερό της συνήθειας.

Δεν ανταλλάξαμε λέξεις —
μα, νιώσαμε.

Ο χρόνος
έγινε εύθραυστος.
Η ανάσα, ακίνητη.
Τα δευτερόλεπτα,
μνημεία από ασήμαντες πράξεις.

Ήσουν.
Δεν ήσουν.
Σε πίστεψα με τα μάτια κλειστά.

Κι εγώ,
ένα τίποτα γεμάτο.

Μοιραστήκαμε την απουσία.
Φωνάξαμε μαζί την απόσταση.
Δεν ακούσαμε το τέλος —
μα το καταλάβαμε.

Κρύφτηκες κάτω απ’ το βλέμμα μου.
Κι εγώ,
στο όνομά σου που δεν είπες.

Αγκαλιάσαμε το σχεδόν.
Χορτάσαμε με το ανείπωτο.
Πληγωθήκαμε
απ’ το ίδιο χάδι που δεν δόθηκε.

Κι όμως,
υπήρξαμε.

Ίσως όχι μαζί.
Ίσως όχι ποτέ.
Μα υπήρξαμε.

Όπως υπάρχει
το φως
σε έναν κόσμο τυφλών.

Κική Κωνσταντίνου