Σ' ΑΓΑΠΩ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

 

Τι να σου πω
Τι να βγάλω από την ψυχή μου, που να μην έχει - σαν βρώμικο σκισμένο ρούχο - τσαλακωθεί, χαλάσει.

Κοίτα,
δες τα ζουμπούλια πως ψήλωσαν
δες τους μενεξέδες πως ταπεινώθηκαν
δες τις φτέρες, ξεράθηκαν

Αναδύθηκε που λες και σήμερα, το άγγιγμα του Μίδα.
Χρυσό οξυγόνο για να πεθάνεις.

Θάνατος, πίσσα στις εκδιωγμένους Φρύγες.
Μίλησαν για χρυσάφι και δεν σκέφτηκαν την Αγάπη.
Εξόριστη, σε ένα αλησμόνητο νησί, να προσδοκά, να περιμένει.

Η πλέον πανίσχυρη εξουσία•
Αδιαπραγμάτευτη κλεπταποδόχος η κοιλάδα.
Λουζόταν, κάτω από το όρος Βέρμιο.

Ο κήπος του, Παράδεισος
εξήντα τριαντάφυλλα και όαση, το τρεχούμενο δροσερό νερό.

Φιλοξενούμενος ο Σιληνός και την σοφία απαρνήθηκε.
Το μυστικό ενοχοποίησε και η αποκάλυψη, βασανιστικά οικτρή, μέσα από την ιδανική της, καίρια αλήθεια.

Λανθασμένη επιλογή, κάθε εύκολη αρχή και ευκαιριακό τέλος, για κάθε πράξη που δεν άρχισε.

Στον Πακτωλό•
εκεί σε συνάντησα
Εκεί
Θυμάσαι;

Εκεί τελείωσαν όλα και ξεκινήσαμε εμείς.
Ανέβλυζε χρυσάφι είπαν και νόμιζαν πως ήταν η κάθαρση του Μίδα μα ήμασταν εμείς.
Εμείς, μόνο εμείς.
Ενωμένοι, αγαπημένοι, κυρίαρχοι.

Όταν άγγιξα το χέρι σου γεννήθηκα
Αποστεωμένη η κάθε πληγή, μα άνθισε.

Σ' αγαπώ!

~~ Σ' αγαπώ - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ
#Ονειρεύομαι